« سحاب مجلّل » ! ابرى كه بارانش همه جا را فرا مىگيرد .
( 800 ) حَوَاجِز
: موانع .
( 801 ) الْخَلَاق
: بهرهء فراوان از خوبيها .
( 802 ) الْخَنَاق
: طنابى است كه به وسيله آن خفه مىكنند .
( 803 ) ارْهَقَتْهُمْ
: ( مرگ ) آنها را دريافت ، آنها را شتاباند .
( 804 ) شَذَّبَهُمْ
: آنها را جدا و قطع كرد ، مانند پوست درخت كه از درخت كنده مىشود .
( 805 ) تَخَرُّمُ الآجَال
: اجلهاى نابودى .
( 806 ) لَمْ يَمْهَدُوا فِى سَلَامَةِ الابْدَانِ
: در زمان صحت و سلامتى توشه اى آماده نكردند .
( 807 ) أُنُفْ
: بكر ، نو ، « امر انف » كارى كه براى اولين بار انجام مىشود .
( 807 ) انُفُ الاوَانِ
: نخستين فرصت .
( 808 ) البَضَاضَة
: نرمى و نازكى پوست ، فربهى و پرگوشتى .
( 809 ) الْغَضَارَة
: ناز و نعمت .
( 810 ) الزِّيَالْ
: مصدر « زايل » ، زوال ، مفارقت .
( 811 ) الازُوف
: نزديك شدن .
( 812 ) الْعَلَز
: بىقرارى و اضطرابى كه مريض يا محتضر بدان دچار مىشود .
( 813 ) الْمَضَض
: ناراحتى و سختى مصيبت .
( 814 ) الْجَرَض
: آب دهان .
( 815 ) النَّوَاحِب
: جمع « ناحبة » ، كسانى كه بلند گريه مىكنند .
( 816 ) غُودِر
: رها شد ، ترك شد .
( 817 ) رَهِيناً
: در گرو ، در بند .
( 818 ) هَتَكَتِ الْهَوَامُّ جِلْدَتَهُ
: حشرات گزنده پوستش را از هم دريدند ، « الهوامّ » جانوران زهر دار كشنده مثل مار و گاهى به حشرات غير كشنده نيز گفته مىشود .
( 819 ) الْنَوَاهِك
: جمع « ناهكة » هر آنچه كه موجب پوسيدن بدن شود .
( 820 ) عَفَت
: نابود كرد .
( 821 ) الْحَدَثَان
: حوادث روزگار .
( 821 ) الْمَعَالِم
: جمع « معلم » ، نشانهها ، علائم .
( 822 ) الشَحِبَة
: نابود شونده .
( 823 ) الْبَضّة
: طراوت ، شادابى .
( 824 ) نَخِرَة
: پوسيده .
( 825 ) الاعْبَاء
: جمع « عبء » ، سنگينىها ، بارها .