( 536 ) الصَّدْيَانُ
: تشنه ، عطشان .
( 537 ) لَمْ يَنْفَعْ
: سيراب نشود .
( 538 ) ازْمِعُوا
: تصميم ( به كوچ ) بگيريد .
( 539 ) المَقْدُور
: مُقدَّر و حتمى .
( 540 ) الوُلّهِ العِجَال
: جمع والهة ، هر مادهاى كه بچهاش گم شده باشد ، در اصل « الوله » بمعنى از دست دادن عقل است .
( 541 ) هَدِيلُ الحَمَام
: ناله كبوترى كه جفت خود را از دست داده .
( 542 ) جَارْتُم
: فرياد كشيديد .
( 543 ) المُتَبَتِّل
: عابد ، زاهد .
( 544 ) انْمَاثَتْ انْمِيَاثاً
: كاملا ذوب شد
.
خطبهء 53 ص 52 ف
( 545 ) الاضْحِيَة
: گوسفند قربانى كه طبق دستور شارع در روز عيد قربان بعد از طلوع آفتاب قربانى مىشود .
( 546 ) اسْتِشْرَافُ اذُنِهَا
: باز بينى گوش حيوان تا ناقص و معيوب نباشد .
( 547 ) عَضْبَاءَ الْقَرْنِ
: شاخ شكسته .
« المَنْسَك » : در اينجا بمعنى « قربانگاه » است .
( 548 ) تَجُرُّ رِجْلَهَا الَىَ المَنْسَك
: براى رفتن به قربانگاه ( به علت لنگ بودن ) پايش را به زمين مىكشد
.
خطبهء 54 ص 53 ف
( 549 ) تَدَاكّوُا
: ( براى بيعت ) ازدحام كردند .
( 550 ) الهِيم
: شتر تشنه .
( 551 ) يَوْمَ وِرْدِهَا
: هنگام آب خوردنش .
( 552 ) المَثَانى
: جمع المثناة ، طنابى است از پشم يا مو كه شتر را به آن مىبندند
.
خطبهء 55 ص 54 ف
( 553 ) انْ تَعْشُوَ إلى ضَوْئِى
: با بينائى ضعيفى كه دارند در پرتو نور من هدايت شوند .
( 554 ) تَبُوءُ
: باز مىگردد .
( 554 ) آثام
: جمع « اثم » ، گناهان
.
خطبهء 56 ص 55 ف
( 555 ) اللَقَم
: وسط جاده و معظم آن .
( 556 ) مَضَضِ الالَم
: سوزش و ناراحتيهاى درد .
( 557 ) التَصَاوُل
: با هم در آويختن .
( 558 ) يَتَخَالَسَانِ انْفُسَهُمَا
: هر كدام مىخواستند جان ديگرى را بگيرند .
( 559 ) الكَبْت
: ذليل و خوار كردن .
( 560 ) جِرَانُ البَعِير
: جلو گردن شتر ، « ملقيا جرانه » : كنايه از استقرار و قرار