( 514 ) المُقَدِّمَة
: پيش قراولان سپاه « مقدمة الإنسان » سينه انسان .
( 515 ) المِلطَاط
: كناره دره ، ساحل دريا .
( 516 ) الشِّرذِمَة
: جمعيت اندك ، نفرات كم .
( 517 ) الاكْنَاف
: اطراف ، « موطّنين الاكناف » : كسانى كه در اطراف ( دجله ) ساكن شدند .
( 518 ) الامدَاد
: جمع مدد ، كمكها
.
خطبهء 49
.
( 519 ) بَطَنَ الخَفِيَّاتِ
: از باطن آن آگاه است .
( 520 ) الاعْلَام
: جمع « علم » ، نشانهها ، اعلام .
( 520 ) الظَّهور :
دلائل روشن
.
خطبهء 50 .
( 521 ) المُرْتَادِين
: حق جويان ، طالبان حق .
( 522 ) الضِغْث
: يك دسته علف تر و خشك بهم مخلوط شده
.
خطبهء 51 .
( 523 ) الشَرِيعَة
: محل برداشت آب از نهر .
( 524 ) اسْتَطْعَمُوكُمْ الْقِتَال
: شما را بجنگ و نبرد فرا خواندند .
( 525 ) اللُمَة
: گروهى اندك .
( 526 ) عَمَّسَ عَلَيْهِمُ الخَبَرَ
: واقعيات را بر آنان تاريك و مبهم ساخت .
( 527 ) الاغْرَاض
: جمع غَرَض ، نشانههايى كه به سوى آن تيراندازى مىشود
.
خطبهء 52
.
( 528 ) تَنَكَّرَ مَعْرُوفُها
: چهرهء ( واقعى ) آن مخفى و ناشناخته است .
( 529 ) حَذّاء
: سريع السير ، تندرو .
( 530 ) تَحْفِزُ
: سوق مىدهد ، به پيش مىراند .
( 531 ) تَحْدُو
: ( آنها را بواسطه مرگ بسوى نيستى ) ميراند .
( 532 ) امَرَ الشّىءُ
: آن چيز تلخ شد .
( 533 ) كَدِرَ
: تيره شد .
( 534 ) السَمَلَة
: ته ماندهء آب ، آب كم .
( 534 ) الادَاوَة
: ظرف آبى كه مخصوص تطهير و شستشو است مانند آفتابه .
( 535 ) المَقْلَة
: سنگ ريزههايى كه مسافرين در هنگام كمبود آب و براى تقسيم مساوى آن در ته ظرف مىگذاشتند و آب را به مقدارى مىريختند كه سطح آن را بپوشاند ، و به هر كسى به آن اندازه آب مىدادند و در واقع نوعى اندازه گيرى بوده است .
( 536 ) التَمزُّز
: مكيدن .