آمده .
( 1960 ) الوَالِه
: حيران .
( 1961 ) الْمَدْخُول
: معيوب و ناقص .
( 1962 ) الْخَوْفُ الْمُحَقِّق
: ترسى كه ثابت و مسلم است و موجب فرار و احتراز مىشود .
( 1963 ) الْخَوفُ المَعْلُول
: ترسى كه ناپايدار است و با اندك مشغلهاى از بين مىرود .
( 1964 ) الضِمَار
: وعدهاى كه اميدى به تحققش نيست .
( 1965 ) الاسْوَة
: الگو ، سر مشق .
( 1966 ) الاكْنَاف
: جوانب ، اطراف .
( 1966 ) زُوِىَ
: گرفته شد ، دور شد .
( 1967 ) شَفِيف
: نازك و شفاف ، هر چيز كه مانند بلور از پشت آن چيزهاى ديگر معلوم باشد .
( 1968 ) الصِفَاق
: پوست درونى شكم .
( 1969 ) تَشَذّبُ لَحْمِهِ
: آب شدن گوشتش .
( 1970 ) سَفَائِف الْخُوص
: چيزهائى كه از برگهاى درخت خرما مىبافند .
( 1971 ) ظِلَال
: جمع « ظل » ، سرپناه ، مأوى ( كسى كه مأوايش مشرق و مغرب است در واقع مأوايى ندارد ) .
( 1972 ) تَاسَّ
: اقتدا و تأسى كن .
( 1973 ) الْقَضْم
: چيزى را با كنار دندانها خوردن ، يعنى حضرت از دنيا به مقدارى استفاده مىكرد كه گوئى با كنار دندانش آن را مىجويد و نه آنچنان كه دهان را پر كرده باشد .
( 1974 ) اهْضَم
: لاغرتر ، كمر باريكتر .
( 1975 ) كَشْحاً
: پهلو .
( 1976 ) اخْمَصَ
: خالى تر ، شكم فرو رفته تر .
( 1977 ) الْمُحَادَّة
: مخالفت و سرپيچى .
( 1978 ) يَخْصِفُ
: وصله مىكرد .
( 1979 ) الحِمَار الْعَارِى
: خرى كه پالان و افسار ندارد .
( 1980 ) يُرْدِفُ خَلْفَهُ
: فرد ديگرى را پشت سر خود سوار مىكرد .
( 1981 ) الرِيَاش
: لباس فاخر .
( 1982 ) اشْخَصَهَا
: آن را دور كرد .
( 1983 ) خَاصَّتِهِ
: ( اسم فاعل به معناى مصدر است ) ، يعنى على رغم خصوصيت و ويژگيش در نزد خدا .
( 1984 ) زُويَتْ عَنْهُ
: از او گرفته شد ، از او دور داشته شد .