( 1934 ) ايَّامُ الفَنَاء
: روزهاى دنياست .
( 1935 ) الظَعْن
: كوچ كردن ، مقصود از كوچ در اينجا حركت بسوى سعادت بواسطه عمل صالح است .
( 1936 ) تَبِعَتُهُ
: پيامد بد آن ، نتيجه زشت آن .
( 1937 ) الرَصَد
: نگهبان ، مقصود از نگهبان در اينجا وجدان آدمى است .
( 1938 ) الرِتَاج
: درب بزرگى كه بند و بست محكمى داشته باشد .
( 1939 ) مَنْزِلُ وَحْدَتِهِ
: منزل تنهائيش ، مقصود قبر است .
( 1940 ) الصَيْحَة
: منظور نفخه ثانوى است كه آيه : « انِ كانت الّا صيحة واحدة » ، به آن اشاره دارد .
( 1941 ) زَاحَت
: دور شد
.
خطبهء 158 ص 157 ف
( 1942 ) الْهَجْعَة
: يك بار خوابيدن در شب ، منظور خواب غفلت در تاريكىهاى جهالت است .
( 1943 ) المُبْرَم
: محكم ، منظور احكام الهيه است كه از طريق انبياء تحكيم گرديده .
( 1944 ) بَيْتُ مَدَرٍ وَ وَبَرٍ
: خانهء گلى و چادر پشمى ، كنايه از شهر نشينان و باديه نشينان است .
( 1945 ) تَرْحَة
: حزن ، اندوه .
( 1946 ) اصْفَيْتُمْ
: اختصاص داديد ، برگزيديد .
( 1947 ) الصَّبِر
: عصارهايست تلخ كه از درخت گرفته مىشود .
( 1948 ) الْمَقِر
: زهر .
( 1949 ) الدِثَار
: لباس روئين .
( 1950 ) الزَوَامِل
: جمع « زاملة » ، حيوان بار كش مثل شتر و غيره .
( 1951 ) النُخَامَة
: اخلاط سر و سينه .
( 1952 ) الْجَدِيدَان
: شب و روز
.
خطبهء 159 ص 158 ف
( 1953 ) رِبَق
: جمع « ربقة » ، گره ، حلقه طناب كه بر گردن حيوان اندازند .
( 1954 ) حَلَق
: جمع « حلقة » ، حلقهها
.
خطبهء 160 ص 159 ف
( 1955 ) السِنَة
: ابتداى خواب ، چرت .
( 1956 ) ذَرَاْتَ
: آفريدى .
( 1957 ) الْمَوْر
: موج .
( 1958 ) حَسِير
: خسته ، درمانده .
( 1959 ) الْمَبْهُور
: مغلوب ، كسى كه از خستگى يا دويدن زياد نفسش بند