مَآقِيهَا
: جمع « ماق » ، گوشههاى چشم از طرف بينى .
( 1910 ) تَبَلَّغَتْ
: اكتفا و قناعت كرد .
( 1911 ) شَظَايَا
: جمع « شظيّة » ، يك پاره از هر چيز ، يعنى مثل اينكه بالهاى آنها از اتصال پارههاى لالهء گوش بوجود آمده است .
( 1912 ) قَصَب
: جمع « قصبة » ، نى پر ، چيزى شبيه استخوان تو خالى كه پرها به دور آن مىرويند .
( 1913 ) اعْلَاماً
: در اينجا به معنى « آشكار و ظاهر » است
.
خطبهء 156 ص 155 ف
( 1915 ) الْمِرْجَل
: ديگ .
( 1916 ) الْقَيْن
: آهنگر .
( 1917 ) الْمَقْصَر
: ايستگاه ، محل نشستن .
( 1918 ) مُرْقِلِين
: كسانى كه بسرعت حركت مىكنند .
( 1919 ) شَخَصُوا
: رفتند .
( 1920 ) اجْدَاث
: قبرها .
( 1921 ) مَصَائِر
: جمع « مصير » ، سرانجام نيك يابد ، پايان كار .
( 1922 ) الرِىُّ
: سيراب شدن .
( 1922 ) النَاقِع
: بر طرف كننده عطش .
( 1923 ) يُسْتَعْتَب
: از او رضايت خواسته مىشود .
( 1924 ) لَا تُخْلِقُهُ
: آن را كهنه نمىكند .
( 1924 ) كُثْرَةُ الرَّدِّ
: قرائت زياد .
( 1925 ) وُلُوجُ السَّمْعِ
: فرو رفتن در گوش ، مقصود شنيدن و استماع زياد است .
( 1926 ) حِيزَتْ عَنِّى
: از من باز داشته شد
.
خطبهء 157 ص 156 ف
( 1927 ) مُتَشَابِهَةٌ امُورُهُ
: حوادث روزگار مثل يكديگرند .
( 1928 ) الاعْلَام
: پرچمها ، نشانهها .
( 1928 ) مُتَظَاهِرَةٌ
: آشكار و روشن .
( 1929 ) السَاعَة
: قيامت .
( 1929 ) حَدْو
: راندن ، سوق دادن .
( 1930 ) زَاجِر
: سوق دهنده .
( 1931 ) الشَوْل
: جمع « شائلة » ، شترى كه از زمان حملش يا از زمان زائيدنش هفت ماه گذشته است .
( 1932 ) لَا يُحْرِزُ
: حفظ نمىكند .
( 1933 ) الْحُمَة
: در اصل به نيش زنبور و عقرب و مانند آن گفته مىشود ولى در اينجا مقصود تأثير منفى گناهان بر نفس است .