سوراخ دار را بنظم مىكشند .
( 1801 ) حَذَافِير
: جمع « حذفار » ، همگى ، تمامى .
( 1802 ) شَخَصْتَ
: خارج شدى
.
خطبهء 147
.
( 1803 ) تَجَلّى لَهُمْ سُبْحَانَهُ
: بر آنها ظاهر شد ( البته نه به گونهاى كه بتوان او را ديد ) .
( 1804 ) الْمَثُلَات
: كيفرها ، عقوبتها .
( 1805 ) انْفَق
: رايجتر ، پررونقتر .
( 1806 ) الزَبْر
: كتابت ، نوشتن .
( 1807 ) مَثّلُوا
: عذاب و شكنجه كردند .
( 1808 ) الْفِرْيَة
: دروغ .
( 1809 ) الْمَوْعُود
: وعده داده شده ، مقصود مرگ است ، كه به هنگام فرا رسيدنش نه عذرى پذيرفته مىشود و نه توبه اى قبول مىگردد .
( 1810 ) الْقَارِعَة
: مصيبت سخت و هلاك كننده .
( 1811 ) الْبَارِئ
: شفا يافته از مرض .
( 1812 ) السَقَم
: مرض ، بيمارى
.
خطبهء 148
.
( 1813 ) لَا يَمُتَّانِ
: نمىكشند .
( 1814 ) السَّبَب
: طناب .
( 1815 ) الضَبّ
: كينه .
( 1816 ) الْمُحْتَسِبُون
: كسانى كه بخاطر خدا عملى را انجام مىدهند و حقايق را آشكار مىكنند .
( 1817 ) اللَدْم
: در ماتم كسى بر سر و سينه زدن
.
خطبهء 149
.
( 1818 ) مَسَاقُ النَّفْسِ
: سر آمد زندگى ، رانده شدن نفس ( بسوى پايان زندگى ) .
( 1819 ) اطْرَدْتُ
: گذراندم ، سپرى كردم .
« اطرده » : دستور داد او را طرد كنند و برانند .
( 1820 ) خَلَاكُمْ ذَمٌّ
: از مذمت مبرا هستيد .
( 1821 ) لَمْ تَشْرُدُوا
: از حق منحرف نشديد .
( 1822 ) انْ تَثْبُتِ الْوطْاةُ
: اگر جاى پا استوار شد ، يعنى چنانچه اين زخم التيام يافت .
( 1823 ) الْمَزَلّة
: لغزشگاه .
( 1824 ) انْ تَدْحَضِ الْقَدَمُ
: اگر قدمها بلغزد .
( 1825 ) الافْيَاء
: جمع فىء : سايهها .
( 1826 ) مُتَلَفّق
: بهم پيوسته ، جمع شده ، يعنى ابرهاى جمع شده و متراكم در جو .