شتر ، اسب ، گوسفند يا هر مادهء ديگرى .
( 1756 ) الْمَطَافِيل
: جمع « مطفل » ، صاحبان فرزند .
( 1757 ) الَبَّا
: آن دو نفر ( طلحه و زبير ) فساد و فتنه كردند .
( 1758 ) اسْتَثْبَتْهُمَا
: بازگشت آن دو نفر را ( به بيعت دوباره ) خواستار شدم .
( 1759 ) امَامَ الْوِقَاع
: قبل از مواقعه و جنگيدن .
( 1760 ) غَمِطَا النِّعْمَة
: آن دو ( طلحه و زبير ) نعمت را انكار كردند و ناديده گرفتند
.
خطبهء 138
.
( 1761 ) النَوَاجِذ
: دندانهاى آسيا .
( 1761 ) بَادِياً نَوَاجِذُهَا
: با دندانهايى آشكار ، كنايه از شعله ور شدن آتش جنگ و شدت گرفتن آنست .
( 1762 ) الاخْلَاف
: جمع « خلف » ، نوك پستان شتر .
( 1763 ) افَالِيذ
: جمع « افلاذ » ، قطعههاى طلا و نقره .
( 1764 ) فَحَصَ
: كاوش كرد ، كاويد .
( 1765 ) كُوفَان
: كوفه .
( 1766 ) الضَرُوس
: شتر بد خويى كه دوشندهاش را گاز مىگيرد .
( 1767 ) فَغَرَتْ فَاغِرَتُهُ
: دهانش را باز كرد .
( 1768 ) لَيُشَرِّدَنَّكُمْ
: شما را متفرق و پراكنده مىسازد .
( 1769 ) عَوَازِبُ احْلَامِها
: آنچه از عقل آنها پنهان است .
( 1770 ) يُسَنِّى
: آسان مىكند
.
خطبهء 139
.
( 1771 ) تُنْتَضى
: بيرون كشيده مىشود
.
خطبهء 140
.
( 1772 ) الْمَصْنُوع الَيْهِمْ فِى السَّلَامَةِ
: آنان كه خداوند نعمت دورى و پرهيز از گناه را به آنها بخشيده است
.
خطبهء 141
.
( 1773 ) يُحِيل
: دگرگون مىشود ، از مسير حق منحرف مىگردد
.
خطبهء 142
.
( 1774 ) الْغَارِم
: بدهكار .
( 1775 ) لِيَصْبِرْ نَفْسَهُ
: بايد شكيبا و خويشتن دار باشد
.
خطبهء 143
.
( 1776 ) تُظِلُّكُم
: بالاى سر شماست .
( 1777 ) الزُلْفَة
: تقرب جستن ، نزديكى