خطبهء 134
.
( 1736 ) الْحَوْزَة
: آنچه را كه مالك حيازت مىكند و متولى حفظ آن مىشود .
( 1737 ) كَانِفَةٌ
: مانع و حايل ، در اينجا مقصود شهرى است كه به آن پناه مىبرند .
( 1738 ) احْفِز
: روانه ساز ، گسيل دار .
( 1739 ) اهْلُ البَلاءِ
: جنگجويان دلير و با جسارت .
( 1740 ) الرِدْء
: ياور ، پناه .
( 1741 ) الْمَثَابَة
: مرجع ، محل بازگشت و گرد آمدن
.
خطبهء 135
.
( 1742 ) الابْتَرْ
: بدون دنباله ، بىفرزند .
( 1743 ) الْنَوى
: در اينجا به معناى خانه است
.
خطبهء 136
.
( 1744 ) الْفَلْتَة
: كارى كه بدون تفكر و تدبر انجام شود .
( 1745 ) الْخِزَامَة
: حلقهايست از جنس مو كه در بينى شتر مىكنند و افسار را به آن مىبندند
.
خطبهء 137
.
( 1746 ) النِصَف
: انصاف .
( 1747 ) الطَلِبَة
: خوانخواهى ، آنچه در خواست مىشود .
( 1748 ) الْحَمَاء
: خويشاوند ، در اينجا منظور زبير پسر عمه پيامبر است .
( 1748 ) الحُمَة
: مار ، نيش حشرات گزنده .
( 1749 ) الْمُغْدِفَة
: پوشاننده ، « اغدفت المراة قناعها » : زن روبنده زد ، « اغدف الليل » : شب پردهء تاريكى را گستراند .
مقصود اين است كه شبهه خونخواهى عثمان همچون پردهايست كه پوشانندهء حق است .
( 1750 ) زَاحَ
: دور شد و رفت .
( 1750 ) النِصَاب
: اصل ، ريشه .
( 1751 ) الشَغَب
: تهييج شر و بدى ، آشوبگرى .
( 1752 ) افْرِطَنَّ لَهُمْ حَوْضاً
: حوضى بر ايشان پر سازم ، مقصود حوض مرگ است .
( 1753 ) مَاتِحُه
: كشنده آب آن .
( 1754 ) لا يَعُبُّونَ
: لا جرعه آب را نمىنوشند ، « العبّ » : لا جرعه خوردن آب .
( 1755 ) الْحَسى
: زمين نرمى كه آب در آن جمع مىشود .
( 1756 ) الْعُوذ
: جمع « عائذة » ، نوزادهاى