الْحَلَائِب
: جمع « حلبة » ، اسبانى كه جهت كمك رسانى و پشتيبانى استفاده مىشوند . منظور نيروهاى كمكى است .
( 1673 ) تَدْعَقُ
: به شدت پايمال مىكند .
( 1674 ) اعْنَان
: اطراف .
( 1675 ) الْمَسَارِب
: جمع « مسربة » ، چراگاهها
.
خطبهء . 125
.
( 1676 ) دَفّتَيْن
: دو جلد ، دو طرف .
( 1677 ) الاكْظَام
: جمع « كظم » ، مخرج تنفس ، « الاخذ بالاكظَام » ، اشاره به تنگى وقت و عدم فرصت است .
( 1678 ) كَرَثَهُ
: غم او را فرا گرفت ، او را بسيار غمگين كرد .
( 1679 ) مُوزَعِين
: فريب خوردهها .
( 1680 ) لَا يَعْدِلُونَ بِهِ
: آن را ( جور ) با عدل معاوضه نمىكنند .
( 1681 ) نُكُب
: جمع « ناكب » منحرفان از راه .
( 1682 ) مَا انْتُم بِوَثِيقَةٍ
: شما تكيه گاه محكمى نيستيد .
( 1683 ) زَوَافِر
: ياوران ، انصار .
( 1684 ) الْحُشّاش
: جمع « حاشّ » ، افروزندگان آتش ، مقصود آتش جنگ است .
( 1685 ) بَرْحاً
: شر و بدى ، سختى .
( 1686 ) عِنْدَ النِّدَا
: هنگام فراخوانى ( براى جنگ ) .
( 1686 ) عِنْدَ النِّجَاءِ
: هنگام انتقاد و توبيخ ، معناى اصلى « نجاء » راز خود را به كسى گفتن و تكلم مخفيانه است
.
خطبهء 126
.
( 1688 ) لَا اطُورُ بِه
: گرد آن نمىچرخم ، به طرف آن نمىروم .
( 1689 ) مَا سَمَرَ سَمِيرٌ
: تا روزگار باقيست .
( 1690 ) امَّ
: قصد كرد .
( 1691 ) خَدِين
: دوست
.
خطبهء 127
.
( 1692 ) ضَرَبَ بِهِ تِيهَهُ
: او را به وادى ضلالتش كشاند .
( 1693 ) الشِعَار
: نشانه و علامت گروه در جنگ يا سفر ، كه بواسطه آن ، هر گروهى از ديگران متمايز مىشود .
( 1694 ) الْبُجْر
: شر ، كار عظيم .
( 1695 ) لَا خَتَلْتُكُمْ
: شما را نفريفتم .
( 1695 ) لَا لَبَّسْتُهُ
: آن را مشتبه نساختم ، « تلبيس » يعنى خلط كردن و مشتبه ساختن ، بطوريكه حقيقت شناخته شود .