من شاء استكثر ، وبه علت اينكه احتياطى كه مشروع در نماز است از اين قبيل است ،
زيرا كه نهايت امر در آن ، رخصت وتجويز است ، يعنى اينكه مراد از نماز احتياطى كه
در صورت شك در نماز واجب مىشود مبنى بر اين است شايد نقصى در نماز واقع شده
باشد وبه اين سبب حضرت صادق ( ع ) فرمود در نماز احتياط " وان كان صلى امبعا
كانت هاتان نافلة ( 1 ) " ، وبه علت اينكه اجماع شيعه عصر ما وزمان نزديك به عصر ما بر اين
بوده وچون هميشه وصيت مىكنند به قضاى عبادات بغوجود ؟ ؟ ؟ آنكه كردهاند . واعاده
مىكنند بسيارى از آنها را أداء وقضاء ونهى از اعاده نماز در شكى است كه ممكن است
بناى بر آن .
تمام شد ترجمه كلام ذكرى . وأقرب در نزد حقير ، همان است كه شهيد فرموده ،
اگر چه در بعضي از دليلها مجال سخن هست .
سؤال : نماز در جامه سرخ ، مكروه است ، آيا مختص مردان است يا از براي
زنان هم هست ؟
جواب : ظاهرا مختص مردان است ، چنان كه علامه در تحرير تصريح به آن كرده .
سؤال : مصلى برخاست كه نماز ظهر بكند ، سهوا نيت صبح كرد ، يا
برخاست نماز عصر بكند ، سهوا نيت مغرب كرد ، چه بكند ؟
جواب : بايد دانست كه فرق است ما بين اينكه مىخواست نمازى بكند سهوا نماز
ديگر كرد وما بين اينكه در محض نيت ، سهو كرده ، اما نماز همان نماز است وآنچه فقها
در مسائل عدول نيت گفتهاند ، آن معنى أول است وهر چند كه بنا ، بر مسئله جواز عدول
نيست ( وهم دليلي بر جواز آن در اين دو صورت سؤال نيست وصورتهاى مجوزه را در
مرشد العوام ذكر كردهام واين دو صورت وأمثال آنها از جمله آنها نيست ) ولكن
در اينجا ظاهر سؤال اين است كه داعى بر فعل باقي است ، يعنى به همان قصد نماز ظهر
يا عصر برخاسته وبه همان قصد هم مىكند ، لكن سهوا نيت صبح يا مغرب به خاطر أو
گذشت يا به زبان أو جارى شد وظاهر اين است كه اين ، ضرر ندارد ، چون تحقيق اين
هامش
1 : وسائل ج 5 ص 323 ، أبواب الخلل الواقع في الصلاة ، باب 11 ، ح 2 .