نيز حلال است و اگر جنگ با آنان حرام بوده است ، غنيمتشان نيز حرام ؟ چگونه كشتى و اسير نكردى ؟
حضرتش عليه السّلام فرمود : كداميك از شما عائشه را به عنوان سهم خود مىگيرد ؟
عدّهاى در پاسخ اظهار داشتند : عائشه مخصوص پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است . بنابراين او را به غنيمت نمىگيريم امّا كسانى را كه چنين نسبتى با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، ندارند ، غنيمت خود مىگيريم .
امّا حضرت پاسخى به ايشان نفرمود . آنگاه عبد اللّه بن وهب راسبى گفت : آيا كشتن همهء كسانى كه همراه عائشه به جنگ آمدهاند ، جز خود او ، جايز نبوده است ؟ امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : بلى قد جاز ذلك و احلّه اللّه عزّ و جلّ ( آرى ، جايز بود و خداوند آن را حلال فرموده بود . ) « عبد اللّه بن وهب » گفت : پس چرا جايز نيست از ديگر اصحاب جز عائشه ، غنيمتى گيريم ؟
غنيمت عائشه در ميان آنچه از حقّ ما به ما مىدهى برايمان حلال نيست . امّا امير مؤمنان عليه السّلام از دادن پاسخى به او خوددارى كرد . و اين نخستين چيزى بود كه خوارج به عنوان كينه ، از على عليه السّلام در دل خود پنهان كردند .
پاسخ : كسى جز گمراه و كوردل ، كار امير مؤمنان عليه السّلام را قبيح نشمرده ، در اجراى احكام الهى بر او اعتراض نمىكند . زيرا به شهادت دلايل روشن ، آن حضرت معصوم ، موفّق و استوار در دين بوده است .
از سويى ، اگر چنين [ يعنى معصوم ] نبود و همان گونه كه مخالفان معتقدند ، بود ؛ آيا او كسى نيست كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم او را شايستهترين مردم براى داورى و آشناترين ايشان به احكام الهى دانست ؟ آيا فرستادهء خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به شهادت نايستاد كه : الحقّ معه يدور كيف ما دار ؟ يعنى : حق با او ( على ) است ، هرطور كه بچرخد . بنابراين براى كسى كه جهتى از كارهاى آن حضرت را نمىداند ، سزاوار است كه خود را نكوهش كرده ، ناتوان و ناقص شمرد و شايسته آن است كه بداند كارهاى آن حضرت - اگرچه او نسبت به علّتهاى آن جاهل باشد - مطابق با درستى و استوارى است .
اين بيان ما را از هر شرح ، تفصيل و تأويلى بىنياز مىكند . از سويى ، امير مؤمنان عليه السّلام جز با خبر دادن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، با اهل قبله ( مسلمانان ) نجنگيد . و بارها در سخنانش كه شرح برخى از آنها گذشت ، به اين مسئله تصريح فرموده بود و نسبت به آنان جز به سيرهاى كه از
تنزيه الأنبياء ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 249
مساهمون: الشريف المرتضى
ص٢٤٩