ادّعاى خود قاطع و بىتوجه به خواست خداوند مىبود ، دروغگو بود و كسانى كه ارتكاب گناهان صغيره را از سوى پيامبران جايز مىدانند ، انجام چنين گناهى ( دروغ ) را جايز نمىدانند .
دربارهء اينكه برخى معتقدند : جهت نكوهش آن حضرت از سوى خداوند و طلب آمرزشش آن بوده است كه دو گروه متخاصم به داورى نزد حضرتش آمدند ، گروهى از خانوادهء « جراده » زن مورد علاقهء آن حضرت بودند و به همين دليل دوست داشت حكم ، به نفع ايشان تمام شود . پس دادگرانه ميان ايشان به قضاوت نشست . امّا خداوند او را به خاطر تمايل به يكسو ، مورد عتاب قرار داد . اين معنى چندان قابل توجّه نبوده ، با فرض درستى روايت ، چيزى كه مقتضى عتاب و نكوهشى باشد ، در آن ديده نمىشود . زيرا اين ميل درونى موجب ناديده گرفتن حق و روى گرداندن از داورى عادلانهء آن حضرت نگرديد .
2 ) از جنيّان نقل شده است : وقتى فرزندى از فرزندان سليمان عليه السّلام به دنيا آمد ، با خود گفتند بهطور قطع هم آنچه را كه از پدرش ديدهايم ، از او نيز خواهيم ديد . پس هنگامى كه حضرت صاحب فرزندى شد بر او از فتنهء جنّيّان بيمناك شد بنابراين درخواست نمود كه دوران شيرخوارگيش در ميان ابر ( آسمانها ) بگذرد . ( سپرى شود ) امّا به ناگاه جسد بىروح او را روى تخت خود ديد و اين هشدارى براى آن حضرت بود تا بداند ، پرهيز و حذر جلو تقدير و قضاى الهى را نمىگيرد .
3 ) گفتهاند : سليمان عليه السّلام پسرى نوجوان و باهوش داشت كه بسيار مورد محبّتش بود امّا خداوند متعال بدون هيچ بيمارى وى را ميراند تا بدينوسيله آن حضرت را مورد آزمايش قرار دهد و مقاومت او را در برابر مرگ فرزند ، پاداش دهد . پس بدن بىروح او را بر تخت آن حضرت افكند و بنا به برخى روايات ، او در دامان حضرتش و در حالى كه بر تخت خود نشسته بود ، جان سپرد و حضرت او را از آغوش خود روى تخت گذاشت .
4 ) ابو مسلم مىگويد : ممكن است منظور از « جسد » ، بدن خود آن حضرت باشد كه خداوند متعال به امتحانى آن را بيمار كرده و بسترى ساخته بود . بدين تأويل خلاصه و فرض آيه چنين است : « همانا سليمان را آزموده و خود او را بر تختش همچون جسدى افكنديم . » و اين وضع به خاطر شدّت بيمارى آن حضرت بوده است . عرب دربارهء شخصى كه [ از فرط بيمارى ] ضعيف شده است ، مىگويد : « إنّه لحم على و ضم » يعنى او گوشتى بر تختهء [ قصّابى ] است .
تنزيه الأنبياء ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 164
مساهمون: الشريف المرتضى
ص١٦٤