وَ إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ . . .
( آيهء 121 ) . اين آيه دربارهء جنگ احد است . سعيد بن محمد زاهد با اسناد از مسعر بن مخرمه روايت مىكند كه گفت از عبد الرحمن بن عوف داستان احد را پرسيدم ، گفت آيات 121 تا 154 آل عمران را بخوان .
لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ . . .
( آيهء 128 ) . ابو بكر احمد بن محمد تميمى با اسناد از انس بن مالك روايت مىكند كه در جنگ احد دندان پيغمبر ( ص ) شكسته شد و صورتش مجروح و خون بر چهرهاش روانه گرديد . فرمود : چگونه رستگار شوند قومى كه صورت پيغمبرشان را به خون رنگين كنند ، حال آنكه او به پروردگارشان دعوت مىكند ؛ و آيهء بالا نازل گرديد .
محمد بن عبد الرحمن رازى با اسناد از سالم و او از پدرش روايت مىكند كه پيغمبر ( ص ) فرمود : خدايا فلان و فلان را لعنت كن ؛ و آيهء بالا نازل شد . مسلم و بخارى نيز اين روايت را با طريق ديگر آوردهاند .
ابو بكر محمد بن ابراهيم با اسناد از انس ( بن مالك ) روايت مىكند كه در جنگ احد دندان و سر پيغمبر ( ص ) شكست و خون جارى شد ، مىفرمود : چگونه رستگار شوند قومى كه سر پيغمبرشان را زخمى كنند و دندانش را بشكنند ، و آيهء فوق فرود آمد .
ابو اسحاق ثعالبى با اسناد از سالم و او از پدرش روايت مىكند كه شنيدم پيغمبر ( ص ) در نماز صبح پس از ركوع مىفرمود ربنا لك الحمد ، اللهم ألعن فلانا و فلانا و بر عدهاى از منافقان نفرين كرد . آيهء بالا بدين مناسبت نازل گرديد . بخارى اين روايت را از طريق ديگر و با سياق بهتر آورده است .
قاضى ابو بكر احمد بن حسن با اسناد از ابو هريره روايت مىكند كه پيغمبر ( ص ) در نماز صبح پس از قرائت حمد و تكبير سر به سوى آسمان مىكرد و مىفرمود : سمع الله لمن حمده ربنا و لك الحمد ؛ سپس ، دنبالهء آن دعا مىكرد : خدايا وليد بن وليد و سلمة بن هشام و عياش بن ابى ربيعة و ديگر مؤمنان مستضعف را رهايى بخش ، خدايا بر مضر بلاى سخت فرود بياور و پامالشان كن و سالهاى قحطى چون سالهاى قحطى يوسف بر ايشان قرار ده . خدايا لحيان و رعل و ذكوان و عصيه را كه نافرمانى خدا و پيغمبر ( ص ) كردند لعنت كن . ابو هريره گويد : شنيدهايم كه پس از نزول آيهء مورد بحث ، پيغمبر ( ص ) اين دعا و نفرين را ترك كرد . بخارى نيز اين روايت را آورده است .
وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً . . .
( آيهء 135 - 136 ) . عطاء از ابن عباس روايت مىكند اين آيه