قول ديگر : محمد بن يحيى بن مالك ضبى با اسناد از ابن عباس مىآورد كه آيهء فوق در شأن على بن ابى طالب نازل گرديد كه چهار درهم داشت يكى را در روز يكى را در شب يكى را نهان و يكى را آشكارا انفاق كرد .
كلبى گويد : آيهء مزبور در شأن على بن ابى طالب است كه بيش از چهار درهم نداشت يك درهم را شب صدقه داد و يك درهم را در روز ، يك درهم را نهانى و يك درهم را آشكارا تصدق كرد . پيغمبر ( ص ) از او پرسيد كه ترا چه واداشت چنين كنى ؟ على گفت : تا در خور عنايت و وعدهء الهى دربارهء خويش گردم . پيغمبر ( ص ) فرمود : همانا به مقصود دست يافتى ؛ و آيهء فوق فرود آمد .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا . . .
( آيهء 278 - 279 ) . محمد بن عبد اللّه بن محمد بن احمد بن جعفر با اسناد از ابن عباس روايت مىكند كه گفت : شنيدهايم - و خدا داناتر است - كه اين آيه دربارهء خاندان بنى عمرو بن عمير بن عوف از ثقيف و خاندان مغيره از بنى مخزوم نازل شد كه بنى مغيره از طايفه ثقيف ربا مىگرفتند . پس از فتح مكه به دست پيغمبر ( ص ) ربا به كلى ممنوع شد . بنى عمرو بن عمير و بنى مغيره به عتاب بن اسيد كه سرپرست مكه از سوى پيغمبر ( ص ) بود مراجعه كردند ، و بنى مغيره گفتند : ما نبايد بيشترين ضرر را از بابت ربا متحمل شويم در حالى كه براى ديگران ربا ملغى شده است و بنى عمرو بن عمير گفتند : ما توافق كردهايم كه سودمان را بگيريم ، و عتاب نامه به پيغمبر ( ص ) نوشت و آيه مورد بحث و آيهء بعدى نازل گرديد كه اگر دست از باقيماندهء ربا برنداريد آمادهء جنگ خدا و رسول اللّه ( ص ) شويد : و بنى عمرو بن عمير فهميدند كه تدبير جنگ با خدا و رسول اللّه ( ص ) نتوانند ، و تنها مىتوانند اصل وام خود را پس بگيرند .
عطاء و عكرمه گويند : آيه مورد بحث دربارهء عباس بن عبد المطلب و عثمان بن عفان است كه خرماى سلف مىخريدند ، وقتى فصل چيدن و بريدن خرما مىرسيد صاحب نخل مىگفت : اگر شما سهمتان را برداريد چيزى براى من و خانوادهام نمىماند . آيا مىشود كه نصف سهم آن را ببريد و بقيه را دو برابر بدهكار بمانم ؟ - و آنها قبول مىنمودند و در سر رسيد مطالبهء اضافى مىكردند ، و اين قضيه به اطلاع پيغمبر ( ص ) رسيد عباس و عثمان را از آن كار نهى فرمود ، اطاعت كردند و فقط سرمايهء خود را پس گرفتند .