سعيد بن عياش قرشى با اسناد از حصيفه روايت مىكند كه هرگاه نباتى مىروييد سليمان مىپرسيده خاصيت تو چيست ؟ و به چه درد مىخورى ؟ و آن روييدنى پاسخ مىداد . تا وقتى خرّوب روييد : سليمان از آن پرسيد كار تو چيست ؟ گفت : ويران كردن خانهء تو . سليمان پرسيد : به راستى خرابش مىكنى ؟ گفت : آرى . سليمان گفت : بد درختى هستى تو ! و ديرى نگذشت كه سليمان وفات يافت و مردم در مورد بيمارانشان مىگفتند :
كاش مانند سليمان كسى بود . در اين موقع شياطين كتابى فراهم كرده زير جا نماز سليمان قرار دادند و به مردم گفتند : بياييد تا نسخههايى كه سليمان با آن مداوا مىكرد به شما نشان دهيم . و آن كتاب را بيرون آوردند كه همه سحر و افسون بود ، و خدا آيهء مورد بحث را نازل كرد .
سدّى گويد : اشخاصى در زمان سليمان به نوشتن و آموختن جادو سرگرم بودند و سليمان آن كتابها را گرفته زير تختش دفن كرد و مردم را از سحر نهى نمود و شياطين از قضيه دفن كتاب اطلاع داشتند . پس از مرگ سليمان يكى از شياطين به صورت آدمى درآمد و نزد گروهى از بنى اسرائيل رفت و گفت : آيا مىخواهيد شما را به گنجى پايان ناپذير هدايت كنم ؟ گفتند : آرى ، گفت : زير تخت سليمان را بشكافيد ، شكافتند و آن كتب را يافتند ، و آن شيطان گفت : سليمان به وسيلهء اينها جن و انس و شياطين و مرغان را مسخر داشته بود . بنى اسرائيل آن كتب را مورد استفاده قرار دادند . از اينجاست كه جادو بين يهوديان زياد است و خدا در آيهء مورد بحث سليمان را از جادوگرى تبرئه فرمود .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقُولُوا راعِنا . . .
( آيهء 104 ) . به روايت ابن عطاء ، ابن عباس گويد :
عرب پيغمبر ( ص ) را بدين گونه خطاب مىكردند وقتى يهود اين كلمه را شنيدند خوشحال شدند ، چه به زبان عبرى آن كلمه معنى دشنام مىداشت و با خود گفتند : ما پيش از اين محمد ( ص ) را در دل فحش مىداديم اكنون آشكارا دشنام گوييم كه اين كلام خود مسلمين است ، و نزد پيغمبر ( ص ) آمده مىگفتند : « يا محمد راعنا » و مىخنديدند . تا آنكه سعد بن عباده انصارى كه آشنا به لغت يهود بود نكته را دريافت و گفت : اى دشمنان خدا لعنت خدا بر خود شما باد . سوگند به آنكه جان محمد ( ص ) در دست اوست اگر اين كلمه را از يكىتان بشنوم گردنش را مىزنم . يهوديان گفتند مگر خود شما چنين نمىگفتيد ؟ و آيه در نهى مسلمانان از به كار بردن آن كلمه نازل گرديد .