اجتناب از بديها و گناهان
وقتى دل از پليديهاى باطن ( همچون تعصّب و كبر ) پاك گردد ، براى صاحب آن ، اجتناب از بسيارى از بديها آسان مىگردد ، ولى شهوتهاى حرام گاهى انسان را به ارتكاب خطا و گناه فرامىخواند ، پس بايد هميشه مراقب و هوشيار باشد و با كمك جستن از خدا به موعظه و اندرز خويشتن بپردازد . در احاديث شريف پندها و مواعظ فراوانى ديده مىشود كه اگر دل با آگاهى آنها را فراگيرد ، در ترك محرّمات به او كمك خواهد كرد .
پارهاى از اين مواعظ را باهم مىخوانيم :
1 - حضرت على عليه السلام فرمود :
« لا وجع أوجع للقلوب من الذنوب ، ولا خوف أشدّ من الموت ، وكفى بما سلف تفكّراً ، وكفى بالموت واعظاً » « 1 » .
« هيچ دردى براى قلبها دردآورتر از گناهان نيست ، و هيچ ترسى شديدتر از مرگ نيست ، و براى تفكّر و انديشه كردن ، آنچه گذشته است كفايت مىكند ، و براى اندرز گرفتن هم مرگ كفايت مىكند . »
2 - ابوعمرو مداينى مىگويد : از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود :
« كان أبي يقول : إنّ اللَّه قضى قضاء حتماً لا ينعم على العبد بنعمةٍ فيسلبها إيّاه حتّى يحدث العبد ذنباً يستحقّ بذلك النقمة » « 2 » .
« پدرم مىفرمود : خداوند به قضاى حتمى مقدّر كرده است كه بر بندهاى نعمت ندهد كه آن را از او پس بگيرد مگر اينكه بنده گناهى كند كه سزاوار اين مجازات شود . »
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 11 ، باب 40 ، ص 240 ، حديث 18 .
( 2 ) - همان ، حديث 15 .