أجلي ، ويقطع نهاره بذكري ، ولا يتعاظم على خلقي ، ويطعم الجائع ، ويكسو العاري
، ويرحم المصاب ، ويؤوي الغريب ، فذلك يشرق نوره مثل نور الشمس ، اجعل له في الظلمات نوراً ، وفي الجهالة حلماً . أكلأوه بعزّتي واستحفظه ملائكتي ، يدعوني فالبّيه
، ويسألني فاعطيه ، فمثل ذلك عندي كمثل جنّات عدن لا يسمو ثمرها ، ولا تتغيّر عن حالها » « 1 » .
« خداوند متعال فرمود : من نماز كسى را قبول مىكنم كه در برابر عظمت من تواضع كند ، و نفس خود را بخاطر من از شهوت باز دارد ، و روز خود را با ذكر و ياد من سپرى كند ، و بر خلق من تكبّر و خودنمائى نورزد ، گرسنه را اطعام نمايد ، برهنه را بپوشاند ، بر مصيبت ديده رحم كند ، به غريب پناه دهد . چنين كسى نورش به مانند خورشيد پرتو افكند و براى چنين كسى ، نورى در تاريكىها و حلمى در جهالت قرار دهم . او را به عزّت خودم پناه دهم و با فرشتگانم حفظش كنم . چون مرا بخواند لبّيك گويم ، و چون از من سؤال كند به او عطا كنم ، پس مثل چنين كسى نزد من مانند بهشتهاى عدن باشد كه ميوههايش در بلندى قرار نگيرد و حالش دگرگون نشود . »
با توكّل بر خدا نيّت ، استوار مىگردد
انسان را همواره امواج فتنه و تندبادهاى حوادث و شهوات احاطه كرده است . او چگونه مىتواند از چنگ آنها رهايى يابد ؟ تنها با توكّل بر خداست كه انسان مىتواند عزم خود را جزم و نيّت و ارادهء خويش را استوار و قلب خود را قوى گرداند و از همين جاست كه روايات توكّل بر خدا و تمسّك به ريسمان او را در همهء امور مورد تشويق و ترغيب قرار داده است .
در احاديث شريف چنين آمده است :
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 11 ، باب 9 ، ص 164 ، حديث 6 .