كه مؤمنانيد بر شما واجب كرديم روزه داشتن چنان كه بر آن كسها كه پيش از شما بودند روزگارى شمرده . يعنى سى روز ماه رمضان . پس گروهى بيمار بودند و روزه نتوانستند داشتن و گروهى بر سفر بودند و دشخوار بود بر ايشان روزه داشتن ، ايزد تعالى گفت :
فَمَنْ كانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً أَوْ عَلى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ
« 1 » . گفت : هر كه بيمار بود يا بر سفر بود ، روزگارى ديگر بدارد * « 2 » [ پس گروهى بودند كه ايشان تن درست بودند و لكن پير گشته بودند ، دشخوار آمد بريشان روزه داشتن .
ايزد عزّ و جلّ گفت :
وَ عَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعامُ مِسْكِينٍ
« « 3 » » . گفت :
هر كه از شما درستست و طاقت روزه داشتن ندارد و دشخوار آيد « 4 » كه بگشايد يكى درويش را از طعام سير كند كفّارت روزهء او باشد . پس گفت :
فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ
« « 5 » » . گفت : هر كه نيكى بجاى آرد [ آن بهتر ] او را يعنى آن كس كه او بيمار نباشد و درست باشد و پير باشد ، او را بهتر كه روزه دارد از آنچه كفّارت كند . و معنى اين كه گفت :
وَ أَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ
« « 6 » » اينست .
پس گفت :
إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
« « 7 » » . گفت : شما را روزه داشتن به « 8 » اگر بدانيد . و اين همه آن بود كه خداى عزّ و جلّ همى آسانى خواهد ببندگان خويش . پس گفت :
شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَ الْفُرْقانِ ، فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ
« 9 » .
پس اين همه برگرفت و روزه فرمود مطلق هم چنان كه نماز و زكات .
هامش
( 1 ، 3 ، 5 ، 6 ، 7 ) البقرة ، 184
( 2 ) قسمت ميان دو قلاب از نسخهء ( پا ) نقل شده با مقابلهء نسخهء ( صو ) و ( ن ) - و ظاهرا يك و رق از نسخهء متن افتاده است .
( 4 ) و همى دشوار آيد او را كه . ( صو )
( 8 ) بهتر . ( صو )
( 9 ) البقره ، 185