« شايسته نيست در مرگ كسى فرياد زده شود و جامه پاره گردد . »
15 - قتيبه اعشى مىگويد :
« نزد امام صادق عليه السلام رفتم تا از پسر او عيادت كنم . امام را در دروازهء منزل ديدم كه بسيار غمگين و اندوهگين بود پس گفتم :
فدايت گردم حال كودك شما چگونه است ؟ فرمود : قسم به خدا به همان حال است ( يعنى حال او خوب نيست ) . سپس آن حضرت وارد منزل شد و ساعتى درنگ كرد و بعد خارج گرديد ، در حالى كه چهرهاش نورانى و روشن بود و آن حالت غم و اندوه و دگرگونى ديده نمىشد . پس من به اين خيال افتادم كه حتماً حال كودك خوب شده است و گفتم : فدايت گردم ، حال كودك چگونه است ؟ فرمود : او به راه خود رفت . پس گفتم : فدايت گردم ، وقتى كودك زنده بود شما غمگين و ناراحت بوديد و اكنون كه او فوت كرده است ، حال شما تغيير كرده است اين چه رمزى دارد ؟ فرمود : ما اهل بيت قبل از مصيبت ، ناراحتى و بىتابى مىكنيم ، امّا وقتى كه تقدير خداوند به وقوع پيوست ما تسليم او هستيم و به قضا و قدر او راضى و خوشنود مىباشيم . « 1 » »
16 - مهران بن محمّد مىگويد : از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىگفت :
« إنّ الميّت إذا مات بعث اللَّه ملكاً إلى أوجع أهله فمسح على قلبه فأنساه لوعة الحزن ، ولولا ذلك لم تعمر الدنيا » « 2 » .
هامش
( 1 ) - همان ، ج 2 ، باب 85 از ابواب دفن ، ص 918 ، حديث 1 .
( 2 ) - همان ، ص 920 ، باب 86 ، حديث 2 .