است كه دين خود را خالص گرداند و به خداوند تمسك جويد و اين اخلاص امكان ندارد جز اينكه از پيامبر خدا و پيشوايان اطاعت نمايد و در پرتو هدايت قرآن مجيد حركت كند . در غير اين صورت ، اين توبه ، توبه كسانى است كه از پيامبر خدا دورى جستهاند و غير از خدا ، و پيامبر و مؤمنان ، كس ديگرى را دوست و همدم خود قرار دادهاند .
5 - ( لَقَد تَابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِن بَعْدِمَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُوفٌ رَحِيمٌ ) « 1 » .
« مسلماً خداوند رحمت خود را شامل حال پيامبر و مهاجرين و انصار كه در زمان عسرت و دشوارى و شدّت ( در جنگ تبوك ) از او پيروى كردند نمود ، بعد از آنكه نزديك بود دلهاى گروهى از آنها ، از حق منحرف شود ( و از ميدان جنگ بازگردند ) پس خدا توبهء آنها را پذيرفت كه او نسبت به آنها مهربان و رحيم است . »
فقه آيه :
از اقسام توبه ، جهاد و پيكار با دشمن و فرمانبردارى از پيامبر صلى الله عليه و آله در لحظات سخت و دشوار است . زيرا كسى كه عصيان مىكند و از اطاعت پيامبر سرپيچى مىنمايد و بعد توبه مىكند و سپس وقتى كه لحظه سخت و دشوارى فرا مىرسد ، باز هم به عصيان و نافرمانى باز مىگردد ، توبهء او يك توبهء واقعى و حقيقى نخواهد بود . مانند كسى
هامش
( 1 ) - سورهء توبه ، آيهء 117 .