« پدرم على بن الحسين عليه السلام هيچ نعمتى را به ياد نمىآورد مگر اينكه سجده مىكرد ، و هيچ آيهء سجدهاى را تلاوت نمىكرد مگر اينكه سجده مىنمود ، و هيچ گاه خدا ، بدى ترسناكى ياتوطئه نيرنگ بازى را از او دفع نمىكرد مگر اينكه به سجده مىافتاد ، و از نماز واجبى فراغت نمىيافت مگر اينكه سجده مىكرد ، و براى آشتى بين دو نفر موفق نمىشد مگر اينكه سجده مىكرد ، واثر سجده در همهء مواضع سجده در بدن او پيدا بود ، و به همين جهت ( سجّاد ) ناميده شده بود . »
احكام نماز (فارسى) — صفحة 197
مساهمون: دانش
ص١٩٧