هيچگاه از خداوند دور نشده است . و كسى هم كه اسائه ادب كرده و حرمت خدارا شكسته و در حال سجده قلب خود را به غير او سپرده است هيچگاه به او نزديك نشده است . پس مانند سجدهء شخص فروتن وذليل سجده كن ؛ سجدهء كسى كه دانسته است كه از خاك بىارزش كه خلق آن را لگد مال مىكنند ، آفريده شده و از نطفهاى پديد آمده كه همه آن را كثيف وآلوده وناپاك مىدانند و از نيستى به هستى آورده شده است .
خداوند سجده را باعث تقرّب دلها وروحها به خود قرار داده است . پس كسى كه به او نزديك شده است از غير او دورى جسته است . همانطور كه از ظاهر سجده پيدا است كه شخص نمىتواند سجدهء كامل كند مگر اينكه ازهمهء اشياى اطراف خود ، و از همهء آنچه چشمها آن را مىبينند ، پنهان گردد و در يك حالتى از استتار واحتجاب وعزلت از ديگران قرار گيرد ، در باطن نيز خداوند چنين خواسته است . پس كسى كه در نماز به چيز ديگرى غير از خدا ، تعلق خاطر داشته باشد ، او به همان چيز نزديك است و از حقيقت آنچه خداوند در نمازش از او خواسته است ، دور مىباشد . خداوند مىگويد : « خداوند براى هيچ كس دو دل در درونش نيافريده . » پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هم فرموده است : خداوند متعال فرمود : هيچ بندهاى نيست كه من بردل او آگاه شوم پس اخلاص او را در اطاعت و طلب رضاى خود از او بدانم ، مگر اينكه من خودم تربيت ، سرپرستى وادارهء اورا به عهده مىگيرم و كسى كه در نماز خود ، دل به غير من بسته است ، او خود را مسخره مىكند و اسم او در ديوان زيانكاران نوشته مىشود . »
2 - امام صادق عليه السلام نيز فرمود :
« جاء رجل إلى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله فقال : يا رسول اللَّه ، كَثُرت ذنوبي
، وضَعُف عملي ، فقال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : أكثر السجود ، فإنّه يحطّ الذنوب
،
احكام نماز (فارسى) — صفحة 126
مساهمون: دانش
ص١٢٦