ايشان را خدا از فضل خود كه آن خيريست مر ايشان را بلكه آن شريست از براي ايشان زود باشد كه طوقى شود آن مال در گردن ايشان در روز قيامت وفرمود پيغمبر صلى الله عليه وآله كه استوار گردانيد مالهاى خود را بزكاة ودوا كنيد بيماران خود را بصدقه وفرمود حضرت أمير المؤمنين ( ع ) بدرستى كه خداى تعالى فرض كرده است در مالهاى مالداران قوت فقيران را وگفت خداى تبارك وتعالى كه مال مال منست ومالداران وكيلان من وفقيران عيالان من پس هر بخيلى كند بمال من عيالان مرا داخل گردانم أو را در دوزخ وباك ندارم وفرمود حضرت صادق ( ع ) كه هر كه منع كند قيراطى از زكاة پس گويند أو را كه بمير اگر خواهى بدين يهود واگر خواهى بدين نصارى وگفت عليه السلام كه ضايع نميشود هيچ مالي در بيابان ودريا مكر بمنع از زكاة
فصل دوّم در فضل روزه ماه رمضان وغير آن
( 1 ) فرمود خداى تعالى در سوره بقره
كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ
يعنى فرض شده است بر شما روزه داشتن چنانچه فرض شده است بر آنان كه قبل از شما بودند از براي آنكه شما بپرهيزيد واين فرض در روزى چند شمرده است وفرمود پيغمبر ( ص ) كه هر كه روزه دارد ماه رمضان را در كوش داشتن وخاموشى وباز داشتن گوش وچشم وزبان ودست وعضوهاى خود را از حرام ودروغ وغيبت وآزار قربت يابد از خداى تعالى جلّ شانه در روز قيامت تا آنكه زانو بزانوى إبراهيم عليه السلام زند ونباشد ميان أو وميان عرش مگر فرسخى يا ميلى ياد نيست راوي را كه فرسخ فرمود يا ميل وروايتست از پيغمبر ( ص ) كه أو فرمود چون روزه شوى بايد كه روزه باشد كوش تو وچشم تو ونباشد البتة روز روزه تو مثل روز افطار تو روايت