شده بود به باد سرزنش و ناسزا گرفتند .
ولى سلطانشاه به امير قوما گفت : « اگر قشونى همراه من مرو بفرستى ، من آن جا را از چنگ ملك دينار غزى بيرون خواهم آورد . »
دينار غزى از زمان فتنه غزان تا اين هنگام بر مرو تسلط يافته بود .
امير قوما نيز لشكرى با او فرستاد .
او با اين لشكر به شهر سرخس فرود آمد و اهالى آن شهر را غافلگير كرد و بر غزان حمله برد .
لشكريان او غزان را از دم شمشير گذراندند و كشتارى سخت كردند و در آن جا هيچكدام از ايشان را زنده نگذاشتند .
ملك دينار ، فرمانرواى ايشان ، خود را در خندق قلعه انداخت ، كه او را از آن جا بيرون كشيدند . بعد داخل قلعه شهر شد و در آن دژ پناهنده گرديد .
سلطانشاه از سرخس روانهء مرو شد و آن جا را به تصرف خويش در آورد .
ختائيان نيز به ما وراء النهر برگشتند .
سلطانشاه حمله بردن بر غزان و پيكار با ايشان و كشتن و غارت كردن ايشان را روش خود قرار داد .
ملك دينار وقتى از ايستادگى در برابر او ناتوان شد به نيشابور براى طغان شاه بن المؤيد پيغام داد كه يك نفر را بفرستد تا قلعه سرخس را تسليم وى كند .
طغان شاه نيز قشونى برايش گسيل داشت به سردارى اميرى كه قراقوش ناميده مىشد .
ملك دينار غزى دژ را تسليم امير قراقوش كرد و خود به طغان شاه پيوست .
سلطانشاه بار ديگر به سرخس حمله برد و قلعه شهر را در
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 23
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٣