مال خود در برابر دشمن بايستند و براى دفاع از حريم خود با او پيكار كنند .
وقتى اين خبر به ملك رجار فرنگى صاحب صقليه ( سيسيل ) رسيد ، پيش اميران عرب كه عبارت بودند از محرز بن زياد ، و جبارة بن كامل ، و حسن بن ثعلب ، و عيسى بن حسن و ديگران رسولى را فرستاد و آنان را به روبرو شدن و جنگيدن با عبد المؤمن تشويق و تحريص كرد .
ضمنا پيشنهاد نمود كه پنج هزار سوار از سربازان فرنگى را براى كمك به آنان گسيل دارد كه دوشادوش ايشان با دشمن بجنگند مشروط بر اينكه آنان گروگانهائى پيش وى بفرستند .
اعراب تشكر كردند و گفتند : « ما به كمك او احتياج نداريم و از غير مسلمانان مدد نمىخواهيم . »
آنگاه با عدهاى بىشمار براى جنگ به حركت در آمدند .
در اين وقت عبد المؤمن از بجايه به شهرهاى مغرب رفته بود . و وقتى خبر حركت اعراب را شنيد ، قشونى از موحدان كه از سى هزار سوار بيشتر بود مجهز كرد و عبد الله بن عمر هنتانى ، و سعد الله بن يحيى را نيز در رأس آنان گماشت و به سوى اعراب گسيل داشت .
اعراب دو برابر موحدان بودند . بدين جهة موحدان آنان را جرئت دادند و به دنبال خود كشاندند .
اعراب سر در پى موحدان نهادند و تعقيبشان كردند تا به سرزمين سطيف رسيدند كه ميان كوهها قرار داشت .
در آن جا سپاهيان عبد المؤمن ناگهان بر اعراب حمله بردند و اعراب كه آماده اين درگيرى نبودند غافلگير شدند .
دو لشكر با هم در آميختند و به پيكار پرداختند و سختترين جنگ را كردند .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 258
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٥٨