از وى ترسانده و به او گفته بود : طغتكين شوهر مادر دقاق است و زنش او را ترك نميكند تا اينكه تو را بكشد و ملك بر پسرش بىمنازع استوار گردد . پس بكتاش ترسيد ، و ديگر اينكه كسانى كه به طغتكين رشك ميبردند ، جدائى او را از دمشق بنظرش مستحسن وانمود كردند كه از آنجا دور شود و قصد بعلبك نمايد . و مردان گردآورد و از فرنگيان طلب يارى كند و بدمشق برگشته و آن را از طغتكين بگيرد .
بكتاش در صفر سال چهار صد و نود و هشت پنهانى از دمشق بيرون رفت و امير ايتكين حلبى هم كه از جمله كسانى بود كه با بكتاش قرار كار را گذاشته بود به او پيوست .
امير ايتكين صاحب بصرى بود . آنها در نواحى حوران بنا را به تباه كارى گذاردند و هر كس هم كه خواهان تباهكارى و فساد بود به آنها پيوست . و به بغدوين نامه نوشته از او طلب يارى كردند . بغدوين پادشاه فرنگيان تقاضاى آنها را پذيرفت و رو به آنها نهاد و با هم جمع آمدند و قواعد كار را ميان خود ، معين نمودند و مدتى را نزد بغدوين اقامت نمودند و از او جز برانگيختن آنها به تباهكارى در آباديهاى دمشق و ويرانگرى آنها چيزى نديدند . همين كه از يارى او مأيوس شدند ، از نزد او بازگشته و توجه بدشت و بيابان و از آنجا قصد رحبه نموده ، بكتاش آنجا را تصرف كرده و برگشت .
كار طغتكين در دمشق استقرار يافت و زمام همهء امور را قبضه نمود و با مردم نيكرفتارى كرد و عدل و داد گسترده داشت و مردم بسى از او خشنود و خرسند شدند .
بيان چيره شدن صدقة بر واسط
در شوال اين سال سيف الدوله صدقة بن مزيد از حله با سپاهى انبوه بواسط رفت و دستور داد در بين تركها ندا در دهند ، هر كس اقامت گزيند ، ذمهء او نسبت بوى برى خواهد بود . گروهى از تركها رو به بركيارق نهاده و جماعتى از آنها به بغداد رفتند و گروهى هم با صدقة بجاى ماندند . سپس سيف الدوله ، مهذب الدوله بن ابى الجبر