كنارش گذشت و او را در آخرين رمق حيات يافته ، او را كشت و سرش را براى فرنگيان بانطاكيه برد .
فرنگيان با مكاتبه با حكمران حلب در دمشق گفته بودند كه قصد ما جز گرفتن بلادى كه در دست روميان بود چيزى ديگر را نخواهيم و اين خدعه و فريبكارى بود كه به حكمران انطاكيه ( باغيسيان ) يارى نكنند .
بيان عزيمت مسلمانان رو به فرنگيان و ماجراى آنها
چون قوام الدوله كربوقا از پيشروى فرنگيان و تصرف انطاكيه بوسيلهء آنها آگاه شد . سپاهيان گرد آورد و به شام رفت و در « مرج دابق » رحل اقامت افكند .
سپاهيان شام ، تركها و عربها بسوى آنها كه در حلب بودند ، گرد او جمع آمدند .
دقاق پسر تتش و طغتكين اتابك و جناح الدوله حكمران حمص و ارسلان تاش حكمران سنجار و سليمان پسر ارتق ، از امراء كه مانند نداشتند ، گرد او جمع آمدند .
فرنگيان چون آگاه از اين جريان شدند مصيبت بر آنها بزرگ و از وهن و سستى و كمبود خواربار ، در گروه خود بيمناك شدند . مسلمانان رو به آنها رفتند و بر سر انطاكيه با فرنگيان بجنگ و ستيز پرداختند . در آن اثناء كربوقا بنا را به بدرفتارى با مسلمانانى كه بهمراه او بودند گذاشت و امراء را نسبت به خود خشمگين ساخت .
كربوقا نسبت بانها بزرگى و كبريائى ميفروخت به گمان اينكه با چنان سلوكى به همين حال با او باقى خواهند ماند و آنها ، به عكس گمان و پندار او ، خشمناك شده و در نهان نيت غدر او نهفته داشتند كه هر گاه جنگ شود ، به نيت خويش عمل كنند و تصميم گرفتند با وجود اسلام او قربانيش كنند .
فرنگيان پس از تصرف انطاكيه در آنجا اقامت گزيده و دوازده روز بدون آنكه چيزى يافته شود بخورند پايدارى كردند . اقوياء از گوشت چارپايان خويش تغذيه مينمودند و فقراء اكل ميته نموده و برگ درختان ميخوردند . چون كارشان بدان مرحله رسيد ، به كربوقا پيام فرستاده از او زينهار خواستند كه از شهر بيرون