چون كار محاصره براى فرنگيان بدرازا كشيد ، با يكى از نگهبانان برجهاى محافظ ارتباط مكاتبتى پيدا كردند . محافظ آن برج مردى زرهساز بنام برزويه بود بود و فرنگيان مال و اقطاع به او بخشيدند . برجى كه در حفاظت خويش داشت ، به دشت ميپوست و مشرف بر آن دشت و بر پنجرهاى بنا شده بود و همين كه قرار كار بين فرنگيان و آن شخص ملعون زرهساز گذارده شد فرنگيان بدان پنجره آمده آنجا را گشودند و از آن نقطه وارد شدند . گروه زيادى هم با طناب بالا كشيده شدند همين كه تعدادشان به پانصد نفر رسيد ، سحرگاهان در كرناها دميدند . مردم از كثرت شب زنده دارى و حراست خسته شده بودند . باغيسيان بيدار و جوياى احوال شد . گفته شد : اين بوق و كرنا از قلعه است و بىشك آنجا تصرف شده است . در صورتى كه صداى بوق از قلعه نبود ، بلكه از همان برج بود . باغيسيان را ترس فرا گرفت ، دروازهء شهر را گشود و با سى نفر غلام ، راه گريز در پيش گرفت نايب او در حفظ شهر آمده سراغ او را گرفت ، گفته شد كه گريخته است . او هم از در ديگرى فرار برقرار اختيار كرد و اين براى فرنگيان كمكى بود ، اگر ساعتى ( باغيسيان ) بجاى مانده بود .
فرنگيان هلاك ميشدند .
فرنگيان از دروازهء وارد شهر شده و بناى غارت و كشتن ، مسلمانان را گذاشتند اين واقعه در جمادى الاولى رويداد .
و اما باغيسيان ، همين كه روز روشن فرا رسيد ، خرد به او باز گرديد . و همچو اشخاص مبهوت ميماند ، و ديد كه چندين فرسنگ راه پيموده است . بكسيكه همراهش بود گفت : من كجا هستم ؟ به او گفته شد : در چهار فرسنگى انطاكيه پشيمان شد كه چگونه سالم نجات يافته و نه ايستاده جنگ كند تا آنها را از شهر پاك بروبد و يا كشته شود . و سخت افسوس مىخورد ، و دريغ مىخورد كه خانواده و مسلمانان را رها كرده است و از شدت تأثر از اسبش به حال بيهوشى به زمين افتاد . همين كه بر زمين سقوط كرد يارانش سعى كردند او را سوار كنند . نيروى او از دست شده و نزديك به مرگ بود . او را همانجا ترك كرده رفتند . پس از رفتن آنها يك ارمنى كه چوب ميبريد از
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 251
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٥١