را در اين بلاد زير فرمان عضد الدوله برادرشان قرار داد .
در آن روز عضد الدوله بساير مردم خلعت ، از جامه و پوشاك ، بنا به زىّ ديلم ببخشيد . سركردگان و خواهرانش بنا به عادت خود كه با پادشاهان خويش داشتند با تقديم ريحان بوى شادباش گفتند و مراسم تحيت بجاى آوردند . ركن الدوله فرزندان خويش را بيگانگى و اتفاق و ترك اختلاف وصيت كرد و به آنان خلعت پوشاند .
سپس در رجب از اصفهان به رى عزيمت كرد و بيماريش دوام يافت تا بدرود زندگى گفت و با درگذشت او دين و دنيا بالتمام ، بسبب كمال خيرى كه در وجودش بود ، مصيبت ديد و گزند يافت . بهنگام فوت عمرش زياده بر هفتاد سال و مدت سلطنتش چهل و چهار سال بود .
بيان پارهاى از سيرتهاى نيك او
ركن الدوله مردى بردبار ، با دهش و دستى گشاده در بخشش داشت و بسيار بخشنده بود . با رعايا و سپاهيان نيك رفتار و كردار و به آنها بسى مهربان و رؤف و در داورى ميان آنان دادگر و همتى بلند داشت عظيم پرتلاش و نيكبخت و روى گردان از ستم و ستمكارى و مانع ياران خويش از بيدادگرى و پرهيزكار از خونريزى بود . ريختن خونى واجب نميديد مگر آنگاه كه ناگزير از آن بود . و خاندانها را حامى و پشتيبان بود ، و زندگيشان تأمين ميكرد و آنها را از مسكنت مصون نگاه مىداشت . در ماههاى روزهدارى براى نماز بمساجد جامع ميرفت . و براى رد مظالم به داورى مىنشست ، علويان را با اموال بسيار تعهد ميكرد . يعنى در پناه خود داشت كه بىنياز از ديگران باشند ، بمردم حاجتمند ، مال زياد بخشش مينمود و با خاص و عام با نرمش رفتار ميكرد .
بعضى از يارانش در اين باره با وى گفتگو داشتند ، و سخت گيرى مرداويج بر يارانش ياد آور او شدند . به آنان گفت : نگاه كنيد چگونه يارانش از او جدا شدند و اخص آنها و نزديكترينشان ، بسبب خشونت و سخت گيرى او ، بر وى تاختند و من چگونه آبادانى كردم و مردم بسبب نرمش و ملاطفت دوستدار من هستند .