هم كه در اهواز بودند سستى كرده ابو العباس بر آنها پيشى جست .
بهاء الدوله از پل اربق ، به عزم رفتن به فارس حركت كرد و ابو العباس وارد دار الملك شد و آنچه از كالا و اثاث كه از بهاء الدوله بجاى مانده بود ، تصرف كرد ، اما اينكه نتوانست در آنجا زيست كند زيرا كه بهاء الدوله سپاهى دريائى تجهيز كرده به بصره فرستاد ، ابو العباس بترسيد و با بهاء الدوله مكاتبه كرد و صلح نمودند و به اقطاع اين و اصل افزوده شد و هر يك براى ديگر سوگند ياد كرده و ابى العباس با آنچه كه از بهاء الدوله بدست آورده بود و همچنين اماكن بزرگان و فرماندهان و بازرگانان با خود بار كرده ببصره برگشت .
بيان غزوهء بهاطيه
در اين سال . يمين الدوله به غزوهء « بهاطيه » از اعمال هند رفت و آن ناحيتى است در ما وراء « مولتان » صاحب بهاطيه « سجيرا » شناخته شده بود و شهرى بود حصين با باروى بلند و داراى خندقى عميق و صاحبش در آنجا در پناه بود ، سپس از شهر بيرون شد و سه روز با مسلمانان جنگ كرد و روز چهارم رو بهزيمت نهاد و خواست وارد شهر بشود و مسلمانان تا دروازه شهر بر او پيشى جستند و آنجا را تصرف نمودند و شمشير به كار انداختند : از پيش روى و از پشت سر رزمجويان او كشته شدند و فرزندان او به اسارت در آمدند و اموال گرفته شد .
و اما « سجيرا » چون هلاكت را معاينه بديد گروهى از معتمدان خويش بهمراه گرفت و بارتفاعات جبال آن ناحيه برفت يمين الدوله فوجى از شبگردان بسوى آنها فرستاد ، و سجيرا از وجود آنها آگاه نشد مگر زمانى كه آن فوج سپاهى او را از همه جانب احاطه كرده بودند و شمشير در همراهانش به كار انداختند و همين كه سجيرا به هلاك خويش يقين پيدا كرد . خنجرى گرفت و خود را بوسيلهء آن كشت .
يمين الدوله آنقدر در « بهاطيه » بماند تا امور و شئون آنجا را اصلاح و قواعد كار مرتب داشت و پس از آن به غزنه بازگشت و بجاى خود كسى در آنجا گماشت كه