بختيار كشته شدند و بعد از آن ملك مر عضد الدوله را مسلم گرديد . عمر بختيار سى و شش سال بود ، و يازده سال و شش ماه پادشاهى كرد .
بيان استيلاى عضد الدوله بر كشور بنى حمدان
همين كه ابى تغلب و بختيار از پيش روى عضد الدوله منهزم گشته شكست خوردند . عضد الدوله روانه موصل گرديد و در دوازدهم ذى قعده آنجا را با توابع آن متصرف شد . ابو تغلب چنين گمان كرد كه عضد الدوله هم چون سايرين درگذشته مدتى كوتاه در موصل و نواحى آن مانده و سپس ناگزير از مصالحه شده و باز ميگردد .
و لكن عضد الدوله ، دورانديش تر از آن بود كه ابى تغلب گمان كرده بود .
زيرا چون قصد موصل كرد ، خواربار و علوفه كافى بهمراه حمل كرد و كسانى هم كه استان موصل و توابع آن را مىشناختند باصطلاح كارشناس آن ناحيه بودند ، بهمراه برد و با اطمينان در موصل اقامت گزيد و كارآگاهان خفيه بجستجوى ابى تغلب فرستاد . ابى تغلب براى عضد الدوله پيام فرستاد و خواست كه آن منطقه در ضمانت او باشد . و عضد الدوله تقاضايش اجابت نكرد و گفت : اين بلاد را بيش از عراق دوست دارم .
با ابى تغلب ، مرزبان بن بختيار و ابو اسحاق و ابو طاهر فرزندان معز الدوله و مادرشان كه مادر بختيار هم بود . و اثاث و اسبابشان همراه بودند . ابى تغلب رو به « نصيبين » رفت . عضد الدوله فوجى از سپاه خويش به سركردگى ابو حرب طغان حاجب خود به جزيره ( سرزمينهاى واقع بين دجله و فرات كه سرزمين اصلى عراق است جزيره ميگفتند . م ) گسيل داشت . و فوج ديگرى از سپاه خويش بدنبال ابى تغلب روانه كرد . سركردگى اين سپاه با ابا الوفاء طاهر بن محمد بود كه از راه سنجار بصوب مأموريت خود عزيمت كرد . ابو تغلب پافشارى كرد و به « ميثافارقين » رفت و در آنجا با اهل بيت خود كه همراهش بودند اقامت گزيد و همين كه خبر عزيمت ابا الوفاء را بدان سوى شنيد از آنجا باتفاق زنان و كسان ديگر از اعضاء خانوادهء خود به « بدليس » رفت . ابو الوفاء به « ميثافارقين » رسيد .