سنه سيصد و چهل و هفت
بيان استيلاى معز الدوله بر موصل و بازگشتن او
پيش از اين نوشته بوديم كه معز الدوله به شرط دريافت دو هزار هزار درهم با ناصر الدوله صلح نمود و چون ناصر الدوله در موعد يك سال مال مذكور را بتاخير انداخت معز الدوله سپاه خود را تجهيز و در نيمه جمادى الاولى باتفاق وزير خود مهلبى موصل را قصد كرد . ناصر الدوله شهر را ترك كرد و به محل « نصيبين » رفت و معز الدوله شهر را گرفت عادت ناصر الدوله اين بود كه اگر كسى موصل را قصد كند او شهر را بدرود گويد . او رفت و تمام منشيان و كارمندان ديوان و نمايندگان و كاردانان و حسابداران و كسانى را كه باوضاع استيفا آشنا بودند همراه خود برد چنان كه هميشه مىبرد و در قلعه « كواشى » و « زعفران » و جاى ديگر آنها را مىسپرد در آن زمان قلعه « كواشى » « اردمشت » نام داشت . ناصر الدوله اعراب را هم دستور مىداد كه علوفه و غله و هر چه براى دشمن حمل مىشد غارت كنند كه هر كس بلاد ناصر الدوله را قصد مىكرد بمحاصره دچار مىشد . چون معز الدوله اين بار او را قصد كرد همان عمل را انجام داد خواربار كم شد و سپاه معز الدوله دچار سختى و قحطى گرديد . معز الدوله آگاه شد كه در « نصيبين » غله بسيار وجود دارد از موصل سوى آن محل لشكر كشيد . سبكتين حاجب كبير را در موصل جانشين خود نمود چون بنيمه راه رسيد شنيد كه فرزندان ناصر الدوله غافلگير شدند ناگاه خود را ميان سپاه معز الدوله ديدند . از بردن بار و بنه خود درماندند و با شتاب بر اسبهاى خود سوار شدند و گريختند سپاه معز الدوله هم لشكرگاه آنها را غارت كرد و در خيمههاى آنها منزل گرفت ولى فرزندان ناصر الدوله برگشتند و سپاه معز الدوله