سنه سيصد و چهل و چهار
بيان بيمارى معز الدوله و كار ابن شاهين
در ماه ذى القعده سنه سيصد و چهل و سه معز الدوله بيك نحو بيمارى مبتلا شده بود كه آن را « فريا فسمس » مىناميدند و آن عبارت از نعوظ دائم ( تصريح بدان مخالف ادب است ) با درد سخت كه در عروق و اعصاب حادث مىشد . معز الدوله هم در بيمارى خود دچار عجز و ضعف شده بود و مردم نگران و پريشان شده بودند معز الدوله ناگزير سوار شد با اينكه مرض او شدت يافته در ماه ذى الحجه براى ديدن مردم ظاهر گرديد . چون ماه محرم سنه سيصد و چهل و چهار رسيد فرزند خود بختيار امير الامراء و جانشين خود نمود و وصيت خود را كرد . عمران بن شاهين شنيد كه معز الدوله مرده است اتفاقا مالى از خراج براى معز الدوله حمل مىشد .
همراه آن مال كه از اهواز فرستاده شده كاروان بازرگانان بود و گروهى بسيار از تجار بودند . عمران بر آنها حمله كرد و همه را گرفت و برد چون معز الدوله بهبود يافت با عمران مكاتبه كرد او هم هر چه ربوده بود جز مال بازرگانان پس داد ولى صلح ميان طرفين فسخ گرديد . و آن در ماه محرم ( سال جارى ) بود
.