او مخالفت كرد بجنگ و ستيز گرفتار شد . بسيارى از مردم كه او را تكذيب كردند كشته شدند . بر عده اتباع از او خصوصا اهالى چاچ افزوده شد . او حيله گر و نيرنگ باز بود . او دست به آب يا حوضى پر آب مىبرد و بعد آن را پر از مسكوك دينار مىكرد و از اين قبيل شعبده بازى .
ابو على بن محمد بن مظفر براى سركوبى او سپاهى فرستاد با او جنگ كردند و سخت گرفتند و بتنگنا افكندند . او بالاى يك كوه بلند صعود كرد دنبالش كردند و گرفتند و كشتند و سر او را براى ابو على فرستادند بسيارى از پيروان او كشته شدند . او مىگفت اگر بميرم باز هم به اين عالم خواهم آمد . بسيارى از مردم كه به او ايمان يافتند مدتى بس دراز به حال خود از حيث اعتقاد زيستند ولى اندك اندك نابود شدند .
بيان قتل شلمغانى و شرح مذهب او
در آن سال ابو جعفر محمد بن على شلمغانى معروف بابن ابو القراقر كشته شد . شلمغان يك قريه نزديك واسط است ( وسط بصره و بغداد ) كه او بدان قريه منسوب شده بود سبب اين بود كه او مذهبى ايجاد و احداث كرده كه در عالم تشيع قائل بتناسخ و حلول خداوند در اجسام ديگران و امثال آن بود . ابو القاسم حسين بن روح كه شيعيان دوازده امامى او را باب مىگفتند و او قائم مقام حامد بن عباس وزير بود آن عقيده را تأييد و براى آن تبليغ مىنمود . ( عقيده بابى قبل از اين هم بوده چنان كه در همين كتاب بدان اشاره شده در اينجا اين عقيده تجديد شده كه حسين بن روح آن را ترويج مىنمود و سيد على محمد باب آخرين كسى بود كه اين باب را مفتوح نمود و بحث در اطراف اين عقايد بسيار مفصل است ) .
ابو جعفر شلمغانى با محسن بن ابى الحسن بن فرات هنگام وزارت پدرش