نمودند . بعضى معتقد بودند كه فرستادن آن در قبال آزادى جمعى از مسلمانان مفيد است و عدهء گفتند : اين منديل از قديم در بلاد اسلام بوده و هيچ يك از پادشاهان روم آن را درخواست نكرده بود . دادن آن موجب هتك حرمت اسلام است .
ميان گروه قضات على بن عيسى وزير بود او گفت : نجات جماعتى از مسلمين كه گرفتار و دچار زيان هستند بهتر از داشتن چنين منديلى مىباشد . خليفه دستور داد كه آن منديل را بدهند و مسلمين اسير را آزاد كنند . چنين كردند و پادشاه روم نماينده خواست كه اسراء مسلمين را ببرد و آنها را آزاد و روانه كرد .
در آن سال محمد بن يزداد شهرزورى وفات يافت او از طرف ابن رائق امير دمشق بود و بعد باخشيد پيوست و او هم رياست شرطه ( پليس ) را به او داد و در مصر زيست كرد . ابو بكر محمد بن اسماعيل فرعانى صوفى استاد ابو بكر دقاق كه ميان مشايخ مشهور بود درگذشت . همچنين سنان بن ثابت بن قره كه طبيب حاذق بود در اول ماه ذى القعده مرد و علم او در طب نتوانست اجل او را تاخير و دفع كند و نيز ابو عبد اللّه محمد بن عبدوس جهشيارى وفات يافت .
سنه سيصد و سى و دو
بيان رفتن متقى بموصل
در آن سال متقى رهسپار موصل گرديد . سبب اين بود اولا ابن مقله و ترجمان نزد متقى راجع « بتوزون » و ابن شيرزاد سعايت و سخنچينى كرده بودند . ثانيا در پنجم ماه محرم سيصد غلام چابك سوار غفلة و با شتاب از طرف « توزون » وارد بغداد گرديد . بر بيم و نگرانى متقى افزوده شد . ابن شيرزاد هم بفرماندهى آن عده رسيد و كارها را در دست گرفت و بدون مراجعه بمتقى خود امر و نهى و حل و عقد ميكرد . متقى بناصر الدوله پيغام داده بود كه لشكرى روانه بغداد كند كه متقى