باور كردند و مطمئن شدند كه غالب و فاتح خواهند شد . او ( زكرويه ) با آنها رفت ( آنها را سوق داد ) در حالى كه براى خود يك پرده و حجاب قرار داده بود و آنها او را سيد ( خواجه - آقا ) مىگفتند و او نمايان نمىشد و قاسم كارها را اداره مىكرد . به آنها اطلاع داد كه اهالى سواد ( عراق - پيرامون شهرها ) همه با شما همراه هستند و قيام خواهند كرد . در محل « سقى الفرات » چند روزى اقامت كرد و جز عده پانصد تن از اهالى سواد ( قرى و قصبات عراق ) كسى به آنها ملحق نشد . پس از آن سپاهيان مذكور كه از طرف خليفه تجهيز شده بودند به او رسيدند .
زكرويه در محل صوان با آنها مقابله كرد و جنگى سخت رخ داد كه در اول روز قرمطيان گريختند ولى زكرويه كمين گذاشته بود كه اتباع خليفه چون گريختگان را دنبال كردند كمين از پشت آنها را تعقيب كرد و شمشير را به كار برد و قرمطيان گريخته باز گشتند و آنها را بهر نحوى كه خواستند كشتند و لشكر گاه را تاراج كردند و كسى از سپاه خليفه نجات نيافت مگر سوارى كه اسب تند رو داشت .
يا كسى كه ميان كشتگان سخت مجروح افتاده بود و بقيه با وضع زشت و شرم - آور تن بفرار و عار دادند . از جمله غنايمى كه بدست قرمطيان افتاد سيصد شتر جمازه و پانصد استر ( قاطر ) حامل مال و سلاح بود . از اتباع خليفه هزار و پانصد تن غير از غلامان كشته شدند و قرمطيان بواسطه سلاح و مال بسيار توانگر و نيرومند شدند چون خبر واقعهء ببغداد رسيد خليفه و مردم آن را يك فاجعهء عظيمى دانستند .
خليفه براى جنگ قرمطيان محمد بن اسحاق بن كنداج را برگزيد و اعراب بنى شيبان را تحت فرمان او قرار داد كه عده آنها دو هزار مرد جنگى بود عطا و حقوق به آنها داد . زكرويه از آن محل بسبب عفونت كشتگان سوى نهر « مثنيه » رهسپار شد .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 63
مساهمون: ابن الأثير
ص٦٣