در آخر همين سال تاريخ ابو جعفر طبرى كه خدا او را بيامرزاد پايان يافت .
بعضى گويند در سنه سيصد و سه خاتمه يافته و برخى مدعى هستند كه آن يك سال را ديگران بر آن اضافه كردهاند خدا داناتر است « مؤلف تا همين سال اغلب تاريخ خود را از تاريخ طبرى گرفته و از اين تاريخ ببعد آنچه در كامل آمده مختص همين كتاب است و امتياز كامل ( تاريخ كامل ) بسته بتحقيق مؤلف است كه متضمن تاريخ ايران و ساير بلاد اسلام مىباشد » .
اسحاق بن ابى حسان انماطى و ابراهيم بن شريك و ابو عيسى بن قزاز و ابو العباس برانى و على بن محمد بن نصر بن بسام شاعر درگذشتند و سن شاعر مزبور هفتاد سال بود .
سنه سيصد و سه
بيان جريان كار حسين بن حمدان
در آن سال حسين بن حمدان در جزيره ( ميان دجله و فرات ) بر مقتدر تمرد كرد سبب اين بود كه وزير على بن عيسى از او ماليات « ديار ربيعه » را مطالبه كرد كه در ايالت او بود . او از اداء ماليات تعلل كرد وزير به او امر كرد كه ايالت را بمامورين سلطان واگذار كند . او تمرد كرد . در آن زمان مونس خادم سرگرم جنگ با مهدى خليفه افريقا بود . وزير رائق كبير را با لشكرى آراسته بجنگ حسين بن حمدان فرستاد . بمونس هم نوشت كه ( از مصر باز گردد ) بجنگ حسين در جزيره بپردازد آن هم بعد از فراغت از جنگ اتباع علوى ( مهدى ) .
رائق سوى حسين بن حمدان لشكر كشيد و حسين هم عده بيست هزار جنگجو تجهيز و آماده نمود . چون آن عده به محل « حبشه » ( معلوم نشد كه چنين محلى بدين نام در پيرامون موصل باشد ) رسيدند و رائق ديد كه تاب مقابله و مقاتله با آن سپاه ندارد ناگزير منحرف شد و به جائى رفت كه فقط از يك طريق راه دارد كه بتواند دفاع و پايدارى كند ولى حسين آنها را در آن مكان محاصره كرد و راه ارسال خواربار و عليق را بر آنها بست كه عدهء آنها چهار هزار بود . آنها دچار قحط قوت و عليق شدند .