بلشكرگاه بر گردد .
بامداد روز آدينه دوازدهم ماه ربيع الاول . مردم ( سپاهيان ) سلاح گرفتند و صف كشيدند و منتظر قدوم و خروج ابى العباس شدند . اسبها را براى سوارى او پيش كشيدند او بر يك اسب ابلق سوار شد و افراد خاندان او با او سوار شدند همه ( با موكب ) داخل كاخ امارت شدند . از آنجا به مسجد ( كه متصل بكاخ بود ) رفتند . او خطبه كرد و نماز خواند ( پيشنماز ) . بعد از اينكه مردم براى خلافت وى بيعت كردند بر منبر فراز شد و عم او داود بن على نيز بر منبر رفت و مادون او نشست . ابو العباس سخن راند و گفت : خداوند را سپاس كه اسلام را براى ( دين ) خود برگزيد و اسلام را شريف و گرامى و بزرگ داشت . اسلام را براى ما اختيار كرد و ما را پناه و دژبان و نگهبان اسلام فرمود كه از اسلام دفاع و دين را يارى كنيم . ما را ملزم نمود كه پرهيزگارى و تقوى را رعايت كرده ملازم آن باشيم . ما را بتقوى احق و اولى فرمود .
ما را بخويشى و قرابت پيغمبر اختصاص داد خداوند ما را از خاندان پيغمبر و از پدران آن بزرگوار منشعب و از شجره پيغمبر آفريد . او را نزد ما گرامى داشت .
رنج ما بر او گران و ناگوار آمده او ما را مقرب داشته و او نسبت بمؤمنين واجد رافت و رحمت و مهربان است .
ما را نسبت بعالم اسلام در جاى بلند قرار داد براى بلندى و رفعت ما هم كتاب ( قرآن ) فرود آورد كه در آيات محكمه خود فرمود :
« إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً »
خداوند مؤكدا مىخواهد پليدى را از شما خاندان ( پيغمبر ) زايل كند و شما را پاك كند . پاكى ( بى مانند ) . و باز خداوند تعالى فرمود :
« قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى »
( خداوند برسول فرمود كه : ) بگو من از شما اجر و مزد نمىخواهم ( بر نزول قرآن يا دعوت باسلام ) جز نيكى و مهر نسبت بخويشان و نزديكان ( من ) و نيز ( خدا ) فرمود :
« وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ »
و بعشيره خود كه نزديكتر هستند اخطار كن . و نيز فرمود :
« ما أَفاءَ اللَّهُ