كرد . پس از « شيالون » بسلطنت رسيد .
مالك بن مغول فقيه بجلى در كوفه وفات يافت . همچنين حيوة بن شريح بن مسلم حضرمى مصرى .
امير مكه عمرو بن زهير ضبى بود . گفته شد اسماعيل بن اسماعيل ثقفى بوده ( نه عمرو ) .
قاضى كوفه شريك بن عبد اللّه نخعى و مستوفى آن ثابت بن موسى بود .
حميد بن قحطبه والى خراسان و قاضى بغداد عبد اللّه بن محمد بن صفوان و رئيس شرطه عمر بن عبدالرحمن برادر عبد الجبار بن عبدالرحمن بودند . گفته شده : رئيس شرطه موسى بن كعب بود .
مستوفى بصره عمارة بن حمزه و قاضى و پيشنماز آن عبيد اللّه بن حسن عنبرى بود .
در آن سال وباى عظيمى پديد آمد .
سنه صد و پنجاه و نه
ذكر احوال حسن بن ابراهيم بن عبد اللّه
در آن سال مهدى حسن بن ابراهيم بن عبد اللّه بن حسن بن حسن بن على بن ابى طالب را از محبس بزندان ديگر منتقل كرد او با يعقوب بن داود در يك زندان بازداشت شده بود چون يعقوب آزاد شد حسن بدگمان شد و بر جان خود ترسيد ناگزير بيكى از دوستان محل وثوق خود پيغام داد كه براى نجات خود چاره انديشد آن دوست نقبى زد تا بزندان برسد و حسن را نجات دهد يعقوب شنيد نزد ابن علاثه قاضى رفت و گفت : من گزارش مخفى مهمى دارم ما را نزد وزير ببر . او با ابن علاثه دوست بود . ابن علاثه هم با وزير دوست بود و او را نزد وى برد وزير هم ابو عبيد اللّه بود او را پذيرفت به او گفت مطلبى دارم بايد به خود خليفه بگويم وزير او را نزد مهدى خليفه برد او مدتى نشست و چيزى نگفت . خليفه گفت علاثه قاضى و وزير محرم من