( اعراب در به دو امر ) با عدالت حكومت و رفتار مىكردند و مظلوم را يارى مىنمودند تا آنكه روش و آئين خود را تبديل كردند و خانواده پيغمبر را كه پرهيزگار و نكوكار بودند دچار رنج و بيم نمودند . خداوند شما را بر آنها ( اعراب ) مسلط فرمود تا از آنها انتقام بكشيد و آنها را سخت كيفر بدهيد زيرا شما خونخواه مظلومين هستيد .
امام هم به من گفت كه شما با آنها مقابله خواهيد كرد و پيروز خواهيد شد و خداوند عز و جل بشما نصرت خواهد داد و شما آنها را منهزم خواهيد كرد و خواهيد كشت .
( خود قحطبه كه آن سخن را گفت از نژاد عرب بود و ايرانيان را بانتقام از عرب تشجيع مىكرد ) .
در آغاز ماه ذى الحجه سال صد و سى و در روز آدينه جنگ واقع شد . قحطبه هنگام نبرد به آنها ( خراسانيان ) گفت : امام ( ابراهيم ) به من گفت : شما در اين ماه و در اين روز بر آنها پيروز خواهيد شد .
حسن فرزند قحطبه فرمانده ميمنه او بود . سخت جنگ كردند نباتة ( فرمانده كل شاميان ) كشته شد . اهالى شام گريختند . ده هزار كشته در ميدان گذاشتند قحطبه سر نباته و سر فرزندش حيه را نزد ابو مسلم فرستاد .
بيان واقعه ابى حمزه خارجى در قديد
در آن سال هفت روز مانده به آخر ماه صفر در محل قديد واقعه بين ابى حمزه خارجى و اهل مدينه پديد آمد .
پيش از اين نوشته بوديم كه عبد الواحد بن سليمان اهالى مدينه را تجهيز و بجنگ وادار و عبد العزيز بن عبد اللّه را فرمانده آنها نمود . آنها لشكر كشيدند و در حره با شترهاى كشته تصادف كردند . باز پيش رفتند تا به محل عقيق رسيدند در آنجا درفش آنها بدرخت گير كرد و شكست . شكستن پرچم را بفال بد تلقى كردند و لشكركشى خود را مقرون بشوم دانستند و از خروج خود پشيمان شدند .