جمعى عظيم از جشم ( قبيله ) به قصد جنگ پيغمبر در غابه ( جنگل ) اقامت نمود ( كه بسيج كند ) پيغمبر هم ابو قتاده و اتباع او را فرستاد كه اخبار دشمن را تجسس نمايند آنها نزديك او ( رفاعه ) رسيدند در حالى كه آفتاب در شرف غروب بود ، هر يكى از آنها در يك گوشه خزيد كه عده آنها سه تن بود گفته شده شانزده تن بودند . عبد اللّه بن ابى حدرد گويد . آنها چوپانى ( يا ساربان ) داشتند كه دير كرده بود رفاعه بن قيس ( رئيس دشمنان ) بجستجوى او رفت كه مسلح بود . من او را هدف كرده تير را در قلب او نشاندم ، او نتوانست چيزى بگويد ( مرده بود ) من هم سر او را جدا كرده بيك طرف لشكر ( دشمن ) رفته اللّه اكبر گفته رعب در دل آنها انداختم . همچنين دو رفيق من از ناحيه ديگر تكبير نمودند . به خدا سوگند چيزى جز گريز رخ نداد .
آنها زن و كودكان را با آنچه توانستند و سبك بار بود برداشتند و گريختند ما هم شترها و گله گوسفندها را بغنيمت برده نزد پيغمبر آورديم من هم سر او را كه با خود حمل مىكردم نزد پيغمبر افكندم . پيغمبر به من از آن غنيمت سيزده شتر داد چون من زن گرفته بودم و ميخواستم با همسر خود بروم هر يك از شترها را با ده رأس گوسفند معاوضه فرمود در همين سال پيغمبر ابو قتاده را سوى اضم ( محل ) فرستاد . محلم بن جثامه ليثى نيز همراه او بود كه قبل از فتح ( مكه ) بود . عامر بن اضبط اشجعى آنها را ديد و با تحيت اسلامى ( سلام ) بر آنها درود گفت ( كه مسلمان بود ) . او بر شتر خود سوار و متاع خود را حمل كرده بود .
محلم بن جثامه بسبب كينه كه نسبت به او داشت او را كشت و شتر او را ربود چون نزد پيغمبر صلّى اللّه عليه و سلم مراجعت كردند به او ( حضرت او ) خبر داد ( ابو قتاده ) . اين آيه نازل شد
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ضَرَبْتُمْ فِي سَبِيلِ - اللَّهِ فَتَبَيَّنُوا
الى آخر . اى كسانى كه ايمان آوردهايد . اگر راه خدا را