أوصاف الأشراف — صفحة 43

فصل اول ( در خلوت ) قال اللَّه تعالى : و ذر الَّذين اتّخذوا دينهم هزوا و لعبا و لهوا و غرّتهم الحيوة الدّنيا 6 : 70 ( 1 ) . در علوم حقيقى مقرر شده است كه هر ذات كه مستعد قبول فيض الهى باشد با وجود استعداد و عدم موانع از حصول آن فيض محروم نتواند بود ، و طلب فيض از كسى ممكن باشد كه او را دو چيز معلوم بود : يكى آنكه وجود آن فيض به يقين و بىشك تجويز داند ، و ديگر آنكه داند كه وجود آن فيض در هر ذات كه باشد مقتضى كمال آن ذات بود ، و اين هر دو علم مقارن استعداد قبول آن فيض باشد در همهء احوال . و چون اين مقدمه معلوم شد و تقدير داده آمد ، گوئيم : طالب كمال را بعد از حصول استعداد ، رفع ( 2 ) موانع واجب باشد ، و معظم موانع مشاغل مجازى باشد كه نفس را به التفات به ما سوى اللَّه مشغول دارند و از اقبال كلَّى بر وصول به مقصد حقيقى باز دارند و شواغل حواس ظاهره و باطنه باشند ، يا ديگر قواى حيوانى يا افكار مجازى .