الاولين عاقر الناقة ، و اشقى الآخرين قاتلك ،
و فى رواية
من يخضب هذه من هذا :
« اى على ! شقىترين پيشينيان همان كسى بود كه ناقه صالح را كشت ، و شقىترين فرد از آخرين قاتل تو است ، و در روايتى آمده است كسى است كه اين را با آن رنگين كند » ( اشاره به اينكه محاسنت را با خون فرقت خضاب مىكند ) ( 1 ) .
در حقيقت شباهتى ميان « قدار بن سالف » پى كننده ناقه صالح و قاتل امير مؤمنان « عبد الرحمن بن ملجم مرادى » وجود داشت . هيچيك از اين دو خصومت شخصى نداشتند ، بلكه هر دو مىخواستند نور حق را خاموش كنند ، و معجزه و آيتى از آيات الهى را از ميان بردارند ، و همانگونه كه بعد از ماجراى ناقه صالح عذاب الهى آن قوم طاغى و سركش را فرو گرفت مسلمين نيز بعد از شهادت مظلومانه امير مؤمنان على ع در زير سلطه حكومت جبار و بيدادگر بنى اميه شاهد دردناكترين عذابها شدند .
قابل توجه اينكه حاكم حسكانى در « شواهد التنزيل » روايات بسيار فراوانى در اين زمينه نقل كرده كه از نظر مضمون و محتوى شبيه روايت بالا است ( 2 ) .
3 - تهذيب نفس وظيفه بزرگ الهى
هر قدر سوگندهاى قرآن در يك زمينه بيشتر و محكمتر باشد دليل بر اهميت موضوع است ، و مىدانيم طولانىترين و مؤكدترين در اين سوره است به خصوص اينكه سوگند به ذات پاك خداوند سه بار در آن تكرار شده ، و سرانجام
هامش
( 1 ) « تفسير نور الثقلين » جلد 5 صفحه 587 .
( 2 ) « شواهد التنزيل » جلد 2 صفحه 335 تا 343 .