خواهد بود ، چرا كه اگر محدوديتى پيدا كند بايد آلوده به عدم گردد ، و ذات مقدسى كه هستى از آن مىجوشد هرگز مقتضى عدم و نيستى نخواهد بود و چيزى در خارج نيست كه عدم را بر او تحميل كند بنا بر اين ، محدود به هيچ حدى نمىباشد .
از سوى ديگر دو هستى نامحدود در عالم تصور نمىشود ، زيرا اگر دو موجود پيدا شود حتما هر يك از آنها فاقد كمالات ديگرى است ، يعنى كمالات او را ندارد ، و بنا بر اين هر دو محدود مىشوند ، و اين خود دليل روشنى است بر يگانگى ذات واجب الوجود ( دقت كنيد ) .
2 - برهان علمى
هنگامى كه به اين جهان پهناور نگاه مىكنيم در ابتدا عالم را به صورت موجوداتى پراكنده مىبينيم ، زمين و آسمان و خورشيد و ماه و ستارگان و انواع گياهان و حيوانات ، اما هر چه بيشتر دقت كنيم مىبينيم اجزاء و ذرات اين عالم چنان به هم مربوط و پيوسته است كه مجموعا يك واحد منسجم را تشكيل مىدهد ، و يك سلسله قوانين معين بر سراسر اين جهان حكومت مىكند .
هر قدر پيشرفت علم و دانش بشرى بيشتر مىشود وحدت و انسجام اجزاى اين جهان آشكارتر مىگردد ، تا آنجا كه گاهى آزمايش روى يك نمونه كوچك ( مانند افتادن يك سيب از درخت ) سبب مىشود قانون بزرگى كه بر تمام عالم هستى حكومت مىكند كشف گردد ( همانگونه كه در باره « نيوتن » و « قانون جاذبه » اتفاق افتاد ) .
اين وحدت نظام هستى ، و قوانين حاكم بر آن ، و انسجام و يكپارچگى در ميان اجزاى آن نشان مىدهد كه خالق آن يكتا و يگانه است .
3 - برهان تمانع - ( دليل علمى فلسفى )
دليل ديگرى كه براى اثبات يگانگى ذات خداوند ذكر كردهاند و قرآن در آيه 22 سوره انبياء الهامبخش