شان نزول سوره :
از « ابن عباس » نقل شده : هنگامى كه آيه « وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ » نازل شد و پيغمبر ماموريت يافت فاميل نزديك خود را انذار كند و به اسلام دعوت نمايد ( دعوت خود را علنى سازد ) پيغمبر اكرم ص بر فراز كوه صفا آمد و فرياد زد : يا « صباحاه » ! ( اين جمله را عرب زمانى مىگفت كه مورد هجوم غافلگيرانه دشمن قرار مىگرفت ، براى اينكه همه را با خبر سازند و به مقابله برخيزند كسى صدا مىزد « يا صباحاه » ! انتخاب كلمه « صباح » به خاطر اين بود كه هجومهاى غافلگيرانه غالبا در اول صبح واقع مىشد ) .
هنگامى كه مردم مكه اين صدا را شنيدند گفتند : كيست كه فرياد مىكشد ؟
گفته شد « محمد » است ، جمعيت به سراغ حضرتش رفتند ، او قبائل عرب را با نام صدا زد ، و با صداى او جمع شدند ، فرمود به من به گوئيد : اگر به شما خبر دهم كه سواران دشمن از كنار اين كوه به شما حمله ور مىشوند ، آيا مرا تصديق خواهيد كرد ؟
در پاسخ گفتند : ما هرگز از تو دروغى نشنيدهايم .
فرمود : انى نذير لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذابٍ شَدِيدٍ : « من شما را در برابر عذاب شديد الهى انذار مىكنم » ( شما را به توحيد و ترك بتها دعوت مىنمايم ) هنگامى كه ابو لهب اين سخن را شنيد گفت : تبا لك ! أ ما جمعتنا الا لهذا ؟ ! :
« زيان و مرگ بر تو باد ! آيا تو فقط براى همين سخن ما را جمع كردى » ؟ ! در اين هنگام بود كه اين سوره نازل شده : « تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ » زيان و هلاكت بر دستان ابو لهب باد كه زيانكار و هلاك شده است .