نخست مىفرمايد : « به خورشيد و گسترش نور آن سوگند » ( * ( وَالشَّمْسِ وَضُحاها ) * ) .
همانگونه كه قبلا نيز گفتهايم سوگندهاى قرآن عموما دو مقصد را تعقيب مىكند : نخست اهميت مطلبى كه سوگند به خاطر آن ياد شده ، و ديگر اهميت خود اين امور كه مورد سوگند است ، چرا كه سوگند هميشه به موضوعات مهم ياد مىشود ، به همين دليل اين سوگندها فكر و انديشه انسان را به كار مىاندازد تا در باره اين موضوعات مهم عالم خلقت بينديشد ، و از آنها راهى به سوى خدا بگشايد .
« خورشيد » مهمترين و سازنده ترين نقش را در زندگى انسان و تمام موجودات زنده زمينى دارد ، زيرا علاوه بر اينكه منبع « نور » و « حرارت » است و اين دو از عوامل اصلى زندگى انسان به شمار مىرود ، منابع ديگر حياتى نيز از آن مايه مىگيرند ، وزش بادها ، نزول بارانها ، پرورش گياهان ، حركت رودخانهها و آبشارها ، و حتى پديد آمدن منابع انرژىزا ، همچون نفت و ذغال سنگ ، هر كدام اگر درست دقت كنيم به صورتى با نور آفتاب ارتباط دارد بطورى كه اگر روزى اين چراغ حياتبخش خاموش گردد تاريكى و سكوت و مرگ همه جا را فرا خواهد گرفت .
« ضحى » در اصل به معنى گسترش نور آفتاب است و اين در هنگامى است كه خورشيد از افق بالا بيايد و نور آن همه جا را فرا گيرد ، سپس به آن موقع از روز نيز « ضحى » اطلاق شده است .
تكيه بر خصوص « ضحى » به خاطر اهميت آن است ، چرا كه موقع سلطه نور آفتاب بر زمين است .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 39
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٩