رَبِّكَ ) * » .
و جالب اينكه تمام زندگانى پر بار او آميخته با ذكر خدا و ياد خدا بود .
ذكر خداوند با هر نفسش توأم بود ، برمىخاست ، مىنشست ، مىخوابيد ، راه مىرفت ، سوار مىشد ، پياده مىشد ، توقف مىكرد همه با ياد خدا بود و با نام « اللَّه » .
هنگامى كه از خواب بيدار مىشد مىفرمود : الحمد للَّه الذى احيانا بعد ما اماتنا و اليه النشور .
« ابن عباس » مىگويد : شبى خدمتش خوابيده بودم ، هنگامى كه از خواب بيدار شد سر به سوى آسمان بلند كرد ، و ده آيه آخر سوره آل عمران را تلاوت فرمود :
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلافِ اللَّيْلِ وَالنَّهارِ . . . سپس عرضه داشت :
اللهم لك الحمد انت نور السماوات و الارض و من فيهن . . . اللهم لك اسلمت و بك آمنت و عليك توكلت و اليك انبت . . .
هنگامى كه از خانه بيرون مىآمد مىفرمود : بسم اللَّه ، توكلت على اللَّه ، اللهم انى اعوذ بك ان اضل ، او اضل ، او ازل ، او اظلم ، او اظلم ، او اجهل او يجهل على .
و هنگامى كه وارد مسجد مىشد مىفرمود : اعوذ باللَّه العظيم و بوجهه الكريم و سلطانه القديم من الشيطان الرجيم .
و هنگامى كه لباس نوى در تن مىكرد مىفرمود : اللهم لك الحمد انت كسوتنيه اسئلك خيره و خير ما صنع له و اعوذ بك من شره و شر ما صنع له .
و هنگامى كه به خانه باز مىگشت مىفرمود : الحمد للَّه الذى كفانى و آوانى و الحمد للَّه الذى اطعمنى و سقانى .
و به همين ترتيب تمام زندگى او با ياد خدا و نام خدا و تقاضاى الطاف خداوند عجين و آميخته بود ( 1 ) .
هامش
( 1 ) « فى ظلال القرآن » جلد 8 صفحه 619 به بعد ( با تلخيص فراوان ) .