براى كسب دانشى خدمتش مىرسند گرامى دارد ، و با آغوش باز آنها را پذيرا گردد .
نه تنها پيغمبر اكرم ص بلكه شايد همه انبياء پرورش يافتگان رنجها و محروميتها بودند ، و نه تنها انبياء كه همه رهبران راستين و موفق چنين بودند ، و بايد چنين باشند .
آن كس كه در ميان ناز و نعمت پرورش يافته ، در كاخهاى مجلل زندگى كرده ، و هر زمان هر چه مىخواسته در اختيارش بوده ، چگونه مىتواند درد محرومان را درك كند ، منظره خانه فقرا و كاشانه يتيمان را در نظر مجسم سازد و به كمك آنها بشتابد ؟ ! در حديثى از امام صادق ع مىخوانيم :
ما بعث اللَّه نبيا قط حتى يسترعيه الغنم يعلمه بذلك رعية الناس :
« خدا هرگز پيامبرى را مبعوث نكرد مگر اينكه او را به چوپانى گوسفندان گماشت تا از اين طريق چوپانى انسانها را به او بياموزد » ( 1 ) .
يعنى هم رنج كشيدند ، و هم صبر و تحمل در برابر موجودى كم شعور را تجربه كردند ، و هم در ميان كوه و صحرا و آغوش طبيعت درسهاى بزرگ توحيد و عرفان را آموختند .
در حديث ديگرى آمده است كه « موسى بن عمران » از خداى خود پرسيد : من به چه دليل به اين مقام رسيدم ؟ خطاب آمد آيا به خاطر مىآورى آن روز كه بچه گوسفندى از ميان گله تو فرار كرد ، به دنبال آن رفتى و آن را گرفتى ، و به او گفتى : حيوان ! چرا خود را خسته نمودى ؟ سپس بر دوش گرفتى و به گله گوسفندان باز گرداندى به اين دليل من تو را سرپرست خلق
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » جلد 11 صفحه 64 حديث 7 .