كنز الفوائد : عمار ساباطى گفت خدمت حضرت صادق عليه السّلام بودم عبد اللَّه بن ابى يعفور از اين آيه سؤال كرد :
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ
فرمود ميدانى حسنه چيست ؟ حسنه معرفت امام و اطاعت اوست كه اطاعت او از جانب خدا واجب شده .
با همين سند از عمار نقل شده كه امام فرمود حسنه ولايت امير المؤمنين عليه السّلام است .
كنز : جابر جعفى از حضرت باقر عليه السّلام تفسير اين آيه را پرسيد :
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ
فرمود حسنه ولايت علي عليه السّلام و سيئه بغض و دشمنى با اوست .
امالى : از عمار ساباطى نقل مىكند كه به حضرت صادق عليه السّلام عرضكردم ابو اميه يوسف بن ثابت برايم نقل كرد كه شما فرمودهايد :
« لا يضر مع الايمان عمل و لا ينفع مع الكفر عمل »
با داشتن ايمان عمل زيان نميرساند و با كفر نيز عمل سودى ندارد .
فرمود ابو اميه از منظورم پرسيد كه از اين حرف چيست ، منظورم از اين سخن آن بود كه هر كس عارف بمقام امام از آل محمّد باشد و او را دوست بدارد سپس هر چه مايل است براي خود از اعمال خير انجام دهد از او پذيرفته مىشود چندين برابر به او پاداش خواهند داد با معرفت از كار خوب بهرهمند مىشود ، منظورم اين بود .
همين طور است كه خداوند اعمال مردم را نخواهد پذيرفت در صورتى كه دوستدار و طرفدار امام ستمگرى باشند كه از جانب خدا تعيين نشده .
عبد اللَّه بن ابى يعفور گفت مگر خداوند در اين آيه نميفرمايد :
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ
پس چگونه سود نخواهد برد كسى كه عمل صالحى انجام دهد با دوست داشتن پيشوايان جور .
حضرت صادق صلى اللَّه عليه و آله و سلم فرمود ميدانى حسنهاى كه در آيه است منظور چيست ؟